tętnicze

Encyklopedia PWN

podwyższenie ciśnienia tętniczego krwi powyżej granic normy stosownej dla wieku;
med. stan, w którym ciśnienie tętnicze jest mniejsze od prawidłowego (czyli poniżej 100/60 mm Hg);
tętniczy przewód, przewód Botalla,
krótkie, szerokie naczynie krwionośne u płodu ssaków, łączące tętnicę płucną z aortą i odprowadzające większość krwi bezpośrednio z prawej komory serca do aorty, z pominięciem obiegu płucnego;
fizjol. ciśnienie występujące w sercu i naczyniach krwionośnych;
hipotensyjne leki, leki hipotoniczne, leki przeciwnadciśnieniowe,
duża grupa środków farmakologicznych obniżających ciśnienie tętnicze krwi;
anat. umiejscowiona w korze nerki część filtracyjna nefronu, w której rozpoczyna się proces tworzenia moczu;
narząd mięśniowy, którego skurcze wywołują krążenie krwi;
tętno, tzw. puls,
rytmiczne, zgodne ze skurczami serca zmiany szerokości tętnic oraz towarzyszące im zmiany ciśnienia, spowodowane wtłaczaniem przez lewą komorę serca do aorty kolejnych porcji krwi;
zespolenie chirurgiczne, anastomoza chirurgiczna,
zabieg operacyjny polegający na wykonaniu koniecznego połączenia elementów anatomicznych tego samego układu (przewód pokarmowy, naczynia tętnicze, żylne, moczowodu itp.) po uprzednim usunięciu części zmienionej chorobowo
biol. hormon polipeptydowy wytwarzany głównie w korze i rdzeniu nadnerczy, a także przez komórki śródbłonka i mięśni gładkich naczyń tętniczych i komórki mięśnia serca;
med. zwolnienie bądź całkowite przerwanie przewodzenia bodźców w dowolnym odcinku układu przewodzącego serca;
guzkowe zapalenie tętnic, zapalenie wielotętnicze,
choroba zaliczana do kolagenoz, charakteryzująca się procesem zapalnym obejmującym ściany małych i średnich naczyń tętniczych.
lek obniżający ciśnienie tętnicze krwi;
noradrenalina
[łac.],
norepinefryna, lewarterenol,
amina katecholowa należąca do substancji neuroprzekaźnikowych (neuroprzekaźniki) układu współczulnego oraz ośrodkowego układu nerwowego;
med. nadmierne rozszerzenie i wypełnienie krwią naczyń krwionośnych narządu lub tkanki;
przewlekłe schorzenie spowodowane niedostatecznym, w stosunku do potrzeb, zaopatrzeniem mięśnia sercowego w krew tętniczą przez naczynia wieńcowe.
nadciśnienie krwi indukowane przez ciążę, jedna z najczęstszych i najpoważniejszych patologii ciąży;
fizjol. część autonomicznego układu nerwowego, w której rolę przekaźnika pełni adrenalina (epinefryna) lub noradrenalina (norepinefryna), uwalniana w synapsach adrenergicznych na zakończeniach zazwojowych włókien współczulnych;
akromegalia
[gr. ákron ‘kończyna’, mégas, megálou ‘wielki’],
przewlekła choroba wywołana nadmiernym wydzielaniem hormonu wzrostu (somatotropiny), najczęściej przez gruczolak przysadki;
metylowa pochodna 3,4-dihydroksyfenyloalaniny (DOPA), aminokwasu będącego prekursorem dopaminy i in. amin katecholowych (noradrenaliny i adrenaliny);

Tabele, zestawienia

Słownik języka polskiego PWN

niedociśnienie tętnicze «stan chorobliwego obniżenia ciśnienia krwi»
tętnica «naczynie krwionośne prowadzące krew z serca do wszystkich tkanek i narządów ciała»
• tętniczy
krew tętnicza «krew płynąca w tętnicach, mająca barwę jasnoczerwoną, zawierająca dużo tlenu»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia