szkoła katedralna

Encyklopedia PWN

szkoły zakładane przez biskupów w diecezjach, kształcące kandydatów do stanu duchownego;
termin, którego treść ulegała wielowiekowej ewolucji: w starożytnej Grecji określano nim rozmowy myślicieli z uczniami na dowolne tematy, a także miejsce nauczania;
średniow. szkoła katedralna w Chartres, → szkoła chartryjska.
średniow. szkoła katedralna w Chartres, ośrodek intelektualny Europy XII w.,
uniwersytet
[łac.],
najstarszy, a zarazem podstawowy typ europejskiej wielowydziałowej wyższej uczelni, mającej prawo nadawania stopni naukowych i łączącej funkcje dydaktyczne (kształcenie najwyżej kwalifikowanych kadr zawodowych i pracowników nauki) z funkcjami naukowymi (prowadzenie prac badawczych).
szkolnictwo o charakterze wyznaniowym.
okres historii w kręgu kultury europejskiej obejmujący czasy między upadkiem cesarstwa rzymskiego a przemianami zachodzącymi w Europie w dobie odrodzenia;
największa chrześcijańska wspólnota wyznaniowa, głosząca zasady wiary i życia religijnego określane jako katolicyzm, utożsamiająca się w swojej wierze i nazwie z Kościołem powszechnym (gr. katholikos ‘powszechny’) oraz uznająca w sferze doktryny i organizacji kościelnej autorytet papieża, biskupa Rzymu.
Maxylewicz Wincenty, ur. 1685, zm. 24 I 1745, Kraków,
kompozytor, śpiewak i dyrygent;
Mediolan, Milano,
m. w północnych Włoszech, na północno-zachodnim skraju Niz. Padańskiej;
sztuka powstała na terenie Niderlandów;
miasto wojewódzkie (województwo wielkopolskie), powiat grodzki, na obszarze Poznańskiego Przełomu Warty, Pojezierza Poznańskiego i Równiny Wrzesińskiej, nad Wartą, u ujścia jej prawych dopływów Cybiny i Głównej oraz lewego dopływu Bogdanki; siedziba powiatu poznańskiego.
program kulturalny podjęty na przełomie VIII i IX w. przez Karola Wielkiego, mający na celu powrót do wzorców kultury antycznej;
scholastyka
[łac. schola ‘szkoła’, scholasticus ‘uczony’, ‘nauczyciel’, ‘student’, ‘uczeń’],
filoz. okres w rozwoju filozofii średniowiecznej (IX–XV w.), obejmujący różnorodne kierunki filozoficzne, których cechą wspólną było podejmowanie problemu zgodności prawd wiary chrześcijańskiej z rozumem naturalnym oraz przyjęcie określonej metody badań i wykładu (tzw. metody scholastycznej).
miasto w województwie małopolskim, powiat grodzki, na Płaskowyżu Tarnowskim, nad Białą i jej dopływem Wątokiem oraz nad Dunajcem (częściowo zachodnia granica miasta); siedziba pow. tarnowskiego.
m. wojewódzkie (woj. dolnośląskie), pow. grodzki, na równinach Wrocławskiej i Oleśnickiej, nad Odrą i jej dopływami: Oławą, Ślęzą, Bystrzycą i Widawą; siedziba pow. wrocławskiego.

Słownik języka polskiego PWN

szkoła katedralna «szkoła zakładana w średniowieczu w stolicach diecezji, kształcąca kandydatów do stanu duchownego»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia