symfoniczna

Encyklopedia PWN

puzon
[czes. < łac.],
instrument muz. z grupy aerofonów ustnikowych (aerofony), dęty blaszany.
Rajski Wojciech, ur. 9 VII 1948, Edwardowo,
dyrygent;
rapsodia
[gr.],
muz. utwór instrumentalny, rzadziej wokalno-instrumentalny, o nieustalonej budowie, przybierający najczęściej postać fantazji, ale i formy sonatowej, wariacji, formy 3-częściowej typu ABA lub innej;
Rattle
[rätl]
Sir Simon, ur. 19 I 1955, Liverpool,
dyrygent angielski;
Respighi
[respịgi]
Ottorino Wymowa, ur. 9 VII 1879, Bolonia, zm. 18 IV 1936, Rzym,
wł. kompozytor, także skrzypek i altowiolista;
Rodziński Artur, ur. 1 I 1892, Split, zm. 27 XI 1958, Boston,
dyrygent;
Rostropowicz Mstisław L., ur. 27 III 1927, Baku, zm. 27 IV 2007, Moskwa,
ros. wiolonczelista i dyrygent;
Rożdiestwienski Giennadij N., ur. 4 V 1931, Moskwa,
dyrygent rosyjski;
instrument muz. z grupy aerofonów stroikowych (aerofony);
róg, waltornia,
instrument muz. z grupy aerofonów ustnikowych (aerofony);
Rubinstein, Rubinsztejn, Anton G., ur. 28 XI 1829, Wychwatyńce (Podole), zm. 20 XI 1894, Peterhof (ob. Petrodworec),
ros. pianista, kompozytor i dyrygent;
Rytel Piotr, ur. 20 IX 1884, Wilno, zm. 2 I 1970, Warszawa,
kompozytor, pedagog i krytyk muzyczny;
sakshorn, saxhorn,
instrument muz. z grupy aerofonów ustnikowych (aerofony), dęty blaszany;
instrument muz. z grupy aerofonów stroikowych (aerofony), dęty drewniany;
Sargent
[sạ:rənt]
Sir Malcolm, ur. 29 IV 1895, Londyn, zm. 3 X 1967, tamże,
dyrygent angielski;
Schjelderup
[szẹlrüp]
Gerhard, ur. 17 XI 1859, Kristiansand, zm. 29 VII 1933, Bendiktbeuren,
kompozytor norweski;
Schoeck
[szök]
Othmar, ur. 1 IX 1886, Brunnen, zm. 8 III 1957, Zurych,
kompozytor szwajcarski;
Schönberg
[szọ̈:nbrk]
Arnold Wymowa, ur. 13 IX 1874, Wiedeń, zm. 13 VII 1951, Los Angeles,
kompozytor austriacki, główny przedstawiciel wiedeńskiej szkoły dodekafonicznej, uznany za właściwego twórcę dodekafonii.
Serocki Kazimierz, ur. 3 III 1922, Toruń, zm. 9 I 1981, Warszawa,
kompozytor i pianista;

Materiały dodatkowe

miasto w Brazylii, nad Oceanem Atlantyckim.

Słownik języka polskiego PWN

muzyka symfoniczna «muzyka przeznaczona do wykonywania przez orkiestrę o różnym składzie instrumentów»
orkiestra symfoniczna «orkiestra złożona z instrumentów smyczkowych, dętych, perkusyjnych, harfy, niekiedy fortepianu i innych»
symfonia
1. «utwór muzyczny przeznaczony na orkiestrę»
2. «harmonijne zespolenie dźwięków, barw, zapachów itp.»

• symfoniczny
poemat symfoniczny «jednoczęściowy utwór na orkiestrę symfoniczną przedstawiający treści wskazane w tytule»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia