sygnały dyskretne

Encyklopedia PWN

sygnał mający postać nieciągłego przebiegu wielkości fiz. reprezentującej wiadomość (wielkość może przyjmować tylko określone wartości ze skończonego ich zbioru);
sygnał
[łac. signalis ‘dający znak’],
telekom. czynnik będący nośnikiem wiadomości, umożliwiający jej przesyłanie na odległość lub rejestrację;
sygnał dyskretny, w przypadku którego kolejne wartości wielkości fiz. są reprezentowane przez ciągi liczb należących do skończonego zbioru;
widmo sygnału, widmo przebiegu wielkości,
rozkład wartości określonej wielkości fiz. charakteryzującej sygnał w zależności od jego częst.;
układ dyskretny, układ impulsowy,
autom. układ fizyczny (najczęściej układ sterowania lub regulacji), w którym sygnały wejściowe (sterujące), a często również sygnały wyjściowe (wielkości sterowane) mogą zmieniać swoje wartości tylko w pewnych chwilach czasu — uzależnionych od różnych czynników (np. gdy sygnał wejściowy przekracza pewną wartość).
telekom. przekształcenie sygnału analogowego w sygnał dyskretny;
filtracja
[łac.],
elektr. proces przetwarzania sygnałów mający na celu wydzielenie z mieszaniny sygnałów tylko sygnałów o pożądanych właściwościach;
modulacja
[łac.],
telekom. proces fiz. polegający na oddziaływaniu pewnego przebiegu wielkości fiz., zw. sygnałem modulującym, na inny przebieg (modulowany), zw. też falą nośną, w wyniku czego uzyskuje się przebieg zw. sygnałem zmodulowanym.
teoria przekazywania wiadomości ze źródła wiadomości do obiektu ich przeznaczenia — odbiorcy (ujścia);
przetwarzanie sygnału analogowego w sygnał cyfrowy (sygnał);
oddziaływanie mające na celu zapewnienie zachowania obiektu w żądany sposób lub w sposób zbliżony do żądanego albo realizację żądanego celu.
czujnik, sensor:
zbiór danych obejmujący sposoby wytwarzania i przesyłania sygnałów telewizyjnych, a także parametry tych sygnałów;
układ elektroniczny, zwykle scalony, przeznaczony do przeprowadzania operacji przetwarzania cyfrowo-analogowego.
sygnalizacja
[łac. signalis ‘dający znak’],
telekom. dziedzina telekomunikacji obejmująca jednokierunkowe przekazywanie sygnałów (opt., akustycznych) o umownym znaczeniu.
automat
[gr. autómatos ‘samoczynny’],
maszyna wykonująca sekwencję czynności (składających się na jej cykl pracy) bez udziału człowieka;
Shannona twierdzenia
[t. szänona],
telekom. podstawowe twierdzenia teorii informacji dotyczące kodowania sygnału w celu podniesienia poziomu sprawności transmisji; sformułowane 1949 przez C.E. Shannona i amer. uczonego, W. Weavera.
widmo dźwięku, widmo akustyczne,
zbiór składowych dźwięku złożonego, będących sinusoidalnymi funkcjami czasu o określonych amplitudach i częstotliwościach;
inform. przedstawiany w postaci dyskretnego ciągu wartości liczbowych;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia