sygnał binarny

Encyklopedia PWN

sygnał cyfrowy, w którym liczbami reprezentującymi wartości wielkości fiz. są: 0 i 1 (elementy binarne, bity);
sygnał
[łac. signalis ‘dający znak’],
telekom. czynnik będący nośnikiem wiadomości, umożliwiający jej przesyłanie na odległość lub rejestrację;
sygnał dyskretny, w przypadku którego kolejne wartości wielkości fiz. są reprezentowane przez ciągi liczb należących do skończonego zbioru;
sygnał przenoszący informacje o wartości wielkości: mierzonej, związanej z wielkością mierzoną, odtwarzanej przez wzorzec miary lub związanej z wielkością odtwarzaną;
kod binarny, kod dwójkowy, kod dwuwartościowy,
kod, w którym stosuje się sygnały elementarne przyjmujące jedną z dwu możliwych wartości (0 lub 1); stosowany gł. w technice cyfrowej.
telekom. wielkość określająca szybkość transmisji cyfrowej, równa liczbie elementów cyfrowych sygnału binarnego przekazywanych przez kanał telekomunik. w jednostce czasu;
telewizja
[gr. tḗle ‘daleko’, łac. visio ‘widzenie’],
dział telekomunikacji zajmujący się przetwarzaniem obrazów scen ruchomych (z natury lub uprzednio zarejestrowanych na taśmie magnet.) na sygnały elektr., tzw. sygnały wizyjne, ich przesyłaniem łączami telekomunik. oraz odtwarzaniem w miejscu odbioru;
przetwarzanie sygnału analogowego w sygnał cyfrowy (sygnał);
telekom. w systemach teletransmisyjnych zasada tworzenia sygnałów cyfrowych o dużej przepływności przez łączenie sygnałów o mniejszej przepływności;
teoria przekazywania wiadomości ze źródła wiadomości do obiektu ich przeznaczenia — odbiorcy (ujścia);
elektr. przetwarzanie sygnału cyfrowego na odpowiadający mu sygnał analogowy (sygnał);
Mini Disc
[mı̣ni dısk; ang.],
MD,
urządzenie do magnetooptycznego zapisu (i odczytu) sygnału fonicznego na miniaturowym dysku magnetoopt. (minidysku, dysku MD).
dział telekomunikacji związany z przesyłaniem wiadomości na odległość przy użyciu fal elektromagnetycznych, gł. fal radiowych;
symilografia
[łac.-gr.],
telegrafia kopiowa, telegrafia faksymilowa, faksymilografia,
dział telekomunikacji obejmujący przekazywanie wiadomości w postaci nieruchomych obrazów (np.: pisma, rysunków, fotografii, map, schematów) pomiędzy 2 odległymi aparatami symilograficznymi, za pośrednictwem łącza telekomunikacyjnego.
telekom. stosunek liczby elementów cyfrowych sygnału cyfrowego (sygnał), przekazywanych w pewnym przedziale czasu, do długości tego przedziału;
automat
[gr. autómatos ‘samoczynny’],
maszyna wykonująca sekwencję czynności (składających się na jej cykl pracy) bez udziału człowieka;
Ethernet
[ị:ŧərnet; ang.],
zbiór reguł komunikacji (protokół komunikacyjny) w lokalnej sieci komputerowej, oprac. przez firmę Xerox w latach 70. i zatwierdzony 1980 jako norma IEEE 802.3.
modem
[ang. modulator–demodulator],
inform., telekom. urządzenie elektroniczne umożliwiające komunikację między komputerami za pośrednictwem publicznej komutowanej sieci telefonicznej;
układ elektroniczny, zwykle scalony, przeznaczony do przeprowadzania operacji przetwarzania analogowo-cyfrowego.
system przesyłania informacji drogą radiową, umożliwiający wykrywanie w odbiorniku słabych sygnałów, ukrytych całkowicie w szumie;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia