stół

Encyklopedia PWN

sprzęt składający się z płyty i podpory;
element obrabiarki — płyta z powierzchnią roboczą do ustawienia i zamocowania przedmiotów obrabianych;
blat dł. 1,5–4 m i szer. 1–2 m, o konstrukcji zapewniającej maks. sztywność, z otworami umożliwiającymi mocowanie elementów opt. na całej powierzchni;
formuła dyskusji i rokowań między przedstawicielami różnych ugrupowań, partii politycznych, krajów, zakładająca równe prawa uczestników i dobrą wolę stron w poszukiwaniu kompromisowych rozstrzygnięć.
haecceitas
[łac. haecce ‘ta oto’],
filoz. w filozofii J. Dunsa Szkota forma jednostkowa określonego bytu, zasada jego ujednostkowienia;
bilard
[fr.],
gra prowadzona specjalnymi kulami (bilami) na prostokątnym stole (bilardzie), z otworami (łuzami) lub bez, pokrytym zielonym suknem i otoczonym elastyczną bandą;
Carlin
[karlę̣]
Martin, ur. 1730, Fryburg Bryzgowijski, zm. 1785, Paryż,
ebenista fr., pochodzenia niemieckiego;
mensa
[łac., ‘stół’],
płyta kamienna stanowiąca zasadniczą, wierzchnią część stołu ołtarzowego,
językozn. jednostka językowa, definiowana w różnych płaszczyznach, przy czym zakresy wyznaczane przez te definicje tylko częściowo pokrywają się ze sobą;
bankier
[wł. banca ‘stół’, ‘ława’],
osoba zajmująca się zawodowo operacjami bankowymi (wymianą pieniędzy, przyjmowaniem wkładów pieniężnych, udzielaniem pożyczek), decydująca o sposobie przeprowadzania tych operacji i czerpiąca zyski z ich dokonywania.
biurko
[fr.],
staropol. bioro, pultyna, kantorek,
mebel skrzyniowy;
garnitur
[fr. garniture < garnir ‘zaopatrywać’],
komplet:
katedra
[gr. kathédra ‘krzesło’, ‘siedzenie’]:
w starożytnej Grecji i Rzymie krzesło lub fotel z oparciem i podnóżkiem (wykonany z drewna, marmuru, metalu lub wyplatany);
prasa (najczęściej hydrauliczna) do gięcia blach oraz metalowych pasów i taśm, z których otrzymuje się kształtowniki;
Lumet
[lạmıt]
Sidney Wymowa, ur. 25 VI 1924, Filadelfia, zm. 9 IV 2011, Nowy Jork,
amer. reżyser filmowy; twórca klas., kameralnego filmu tzw. jednego stołu;
ołtarz
[łac. altare],
religiozn. w religiach specjalna konstrukcja sakralna lub wyznaczona część natury przeznaczona do rytuału składania ofiar, mającego za cel nawiązanie przez celebrantów kontaktu ze sferą sacrum;
element (nie mający samodzielnego znaczenia) towarzyszący w niektórych językach rzeczownikowi i komunikujący takie treści, jak np. to, czy desygnat rzeczownika jest wymieniony jako jednostka wiadoma (określony), czy tylko jako przedstawiciel klasy (nieokreślony),
obrabiarka do obróbki struganiem.
Târgu Jiu
[tỵrgu żijụ],
Tîrgu Jiu,
m. w południowo-zachodniej Rumunii, w kotlinie Târgu Jiu (Karpaty Południowe), nad rz. Jiu, 85 km na północny zachód od m. Krajowa;

Słownik języka polskiego PWN

stół
1. «mebel składający się z blatu opartego na nogach, służący głównie do spożywania na nim posiłków»
2. «sposób odżywiania się lub rodzaj spożywanych posiłków»
3. «urządzenie składające się z blatu umocowanego na kilku nogach, zaopatrzone w różne przyrządy, używane w zakładach mechanicznych, laboratoriach, warsztatach itp.»

• stolik, stoliczek
stół montażowy «stół zawierający urządzenia do projekcji obrazu oraz do odtwarzania dźwięków»
stół szwedzki «sposób serwowania potraw, polegający na udostępnieniu ich w dużym wyborze do korzystania w dowolnej ilości»
szczyt stołu «każdy z krótszych boków prostokątnego stołu»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia