skorupy kontynentalnej

Encyklopedia PWN

geofizyka
[gr. gḗ ‘ziemia’, physikḗ ‘przyrodoznawstwo’ < phýsis ‘natura’, ‘przyroda’],
nauka o Ziemi jako ciele fizycznym;
ocean, ocean światowy, wszechocean,
hydrol. słona powłoka wodna kuli ziemskiej, główna część hydrosfery, obejmująca ogół oceanów i mórz;
akrecja
[łac. accretio ‘przyrastanie’],
geol. rozrost litosfery wskutek powstawania jej nowych fragmentów w strefach ryftów; jedno z podstawowych pojęć teorii tektoniki płyt;
geofiz. powierzchnia w obrębie kontynentalnej skorupy ziemskiej, występująca na głębokości ok. 10–20 km, na której następuje skok prędkości podłużnej fali sejsmicznej od wartości ok. 6 km/s do ok. 6,5 km/s i nieco więcej;
czwarty okres (jednostka geochronologiczna) ery paleozoicznej trwający od ok. 408 do 355 mln lat temu; także system (jednostka chronostratygraficzna) obejmujący powstałe w tym czasie skały.
geochemia
[gr. gḗ ‘ziemia’, chēmeía ‘magia’],
nauka z grupy nauk geologicznych zajmująca się występowaniem i krążeniem na Ziemi pierwiastków chemicznych oraz ich rolą w różnorodnych procesach geologicznych;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia