skończonych

Encyklopedia PWN

Papini Giovanni, ur. 9 I 1881, Florencja, zm. 8 VII 1956, tamże,
wł. pisarz i eseista;
paradoksalny rozkład kuli, paradoks (Hausdorffa–)Banacha–Tarskiego,
mat. twierdzenie, które 1924 udowodnili S. Banach i A. Tarski, uogólniając wcześniejszy przykład F. Hausdorffa;
permutacja
[łac.],
mat. jedno z pojęć kombinatoryki;
mat. pojęcie algebraiczne: liczba rzeczywista (lub zespolona) a wyraża się przez p. nad ciałem ℚ liczb wymiernych, gdy można ją otrzymać z pewnego skończonego zbioru liczb wymiernych poprzez działania dodawania, odejmowania, mnożenia, dzielenia i pierwiastkowania.
mat. pole kwadratu zbudowanego na przeciwprostokątnej trójkąta prostokątnego jest równe sumie pól kwadratów zbudowanych na przyprostokątnych;
Platon, właśc. Arystokles, gr. Plátōn, Aristoklḗs, łac. Plato, Aristocles, ur. ok. 427, prawdopodobnie w Atenach (wg niektórych świadectw na wyspie Eginie), zm. 347 p.n.e., Ateny,
jeden z najsłynniejszych filozofów starożytnych Grecji; uczeń Sokratesa i nauczyciel Arystotelesa, założyciel Akademii Platońskiej.
mat. rodzina podzbiorów w przestrzeni topologicznej, w sumie dająca całą przestrzeń;
pole fizyczne, pole sił,
forma materii pośrednicząca we wzajemnym oddziaływaniu jej form korpuskularnych (np. ciał niebieskich, cząsteczek, atomów, cząstek elementarnych).
mat. powierzchnia będąca sumą skończonej liczby wielokątów spełniających pewne dodatkowe warunki, np. 2 wielokąty o wspólnym boku nie leżą w jednej płaszczyźnie, dla dowolnych 2 wielokątów p.w. istnieje ciąg wielokątów, takich że sąsiednie elementy ciągu mają wspólne krawędzie, a pierwszym i ostatnim wyrazem ciągu są właśnie wybrane wielokąty;
fiz. wartość energii całkowitej, jaką może przyjmować dany układ kwantowy (np. atom, cząsteczka) lub układ klasyczny;
mat. przestrzeń topologiczna X, będąca przestrzenią Hausdorffa (każde 2 punkty leżą odpowiednio w 2 rozłącznych podzbiorach otwartych) oraz taka, że z każdej rodziny zbiorów otwartych w X, dającej w sumie X, można wybrać skończoną podrodzinę, której elementy też sumują się do X.
przetwarzanie sygnału analogowego w sygnał cyfrowy (sygnał);
mat. przedstawienie liczby rzeczywistej niewymiernej (np. , π, e) lub wymiernej w postaci ułamka dziesiętnego o skończonej liczbie cyfr po przecinku.
mat. założenie występujące w klas. definicji prawdopodobieństwa, oznaczające, że każde doświadczenie, o którym nie mamy dostatecznej wiedzy (racji), może być opisane przez skończoną liczbę możliwych przypadków, które są jednakowo prawdopodobne (równoprawdopodobne).
Rømer
[rọ̈mər],
Römer, Ole Christensen Wymowa, ur. 25 IX 1644, Århus (Jutlandia), zm. 23 IX 1710, Kopenhaga,
astronom duński;
mat. skończona liczba parami rozłącznych węzłów.
stochastyczne procesy
[gr. stochastikós ‘zdolny do domyślenia się czegoś’],
procesy losowe,
mat. pojęcie teorii prawdopodobieństwa dotyczące ewolucji w czasie układów, które zależą od pewnego losowego czynnika (czynników).
sygnał dyskretny, w przypadku którego kolejne wartości wielkości fiz. są reprezentowane przez ciągi liczb należących do skończonego zbioru;
sygnał mający postać nieciągłego przebiegu wielkości fiz. reprezentującej wiadomość (wielkość może przyjmować tylko określone wartości ze skończonego ich zbioru);
symetria
[gr., ‘współmierność’],
anat. podstawowa cecha budowy organizmów;

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

skończony
1. «zupełny, całkowity»
2. «wykwalifikowany w danym zawodzie, mający dyplom ukończenia studiów»
3. pot. «niemający żadnych perspektyw na przyszłość»

• skończenie
skończyć
1. «zakończyć jakąś czynność»
2. «przerobić kurs nauki, program danej szkoły, uczelni i zdać egzaminy»
3. «umrzeć»
ciąg skończony mat. «ciąg o skończonej liczbie wyrazów»
skończyć się
1. «przestać trwać»
2. «o drodze, lesie itp.: urwać się w jakimś miejscu»
3. «zostać zużytym»
4. pot. «o pisarzu, artyście, uczonym: wyczerpać się twórczo»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia