skończonych

Encyklopedia PWN

mat. typ porządkowy zbioru dobrze uporządkowanego (porządek), charakterystyka dobrego uporządkowania zbioru;
mat. metody zapisywania liczb całkowitych lub rzeczywistych.
mat. liczby dające się przedstawić w postaci ułamka k/m, gdzie k i mliczbami całkowitymi, np. 3/7, –7/12, 8/4 itp.
układ 2 równoległych, izolowanych od siebie przewodów elektr., tworzących linię przesyłową symetryczną lub koncentryczną (współosiową), o długości porównywalnej z długością fali elektromagnetycznej, rozchodzącej się wzdłuż linii (wzbudzonej przez źródło napięcia przemiennego zasilającego tę linię), lub większej od niej, i o znacznie mniejszych pozostałych wymiarach.
w klas. spektroskopii (w której używa się spektroskopów o niewielkiej rozdzielczości) jasny (lub ciemny) prążek w widmie liniowym emisyjnym (lub absorpcyjnym) promieniowania opt. lub rentgenowskiego;
Łukasiewicz Jan, ur. 21 XII 1878, Lwów, zm. 13 II 1956, Dublin,
logik polski, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli lwowsko-warszawskiej szkoły filozoficznej.
mat. ciąg zmiennych losowych przyjmujących wartości ze skończonego lub przeliczalnego zbioru, charakteryzujący się tym, że rozkład prawdopodobieństwa zmiennej losowej w n-tym kroku zależy wyłącznie od wyniku uzyskanego w kroku bezpośrednio go poprzedzającym (n –1)-ym i nie zależy od jeszcze wcześniejszych;
zbiorcze określenie działów matematyki badających struktury matematyczne o charakterze dyskretnym, czyli nieciągłym — przede wszystkim skończone, a co najwyżej przeliczalne (przeliczalny zbiór);
Maxwell
[mạ̈ksuel]
James (Clerk) Wymowa, ur. 13 VI 1831, Edynburg, zm. 5 XI 1879, Cambridge,
brytyjski fizyk, pionier fizyki XX w..
koncepcja metafizyczna, pochodzenia neoplatońskiego, obecna u św. Augustyna, głosząca, iż istotą rzeczywistości jest światło;
miara, miara zbioru,
mat. jedno z pojęć teorii funkcji rzeczywistych uogólniające pojęcie długości odcinka, pola obszaru, objętości.
mat. własność niektórych układów dynamicznych (X, T) odpowiadająca równomiernemu rozprowadzaniu (wymieszaniu) zawartości każdego typowego podzbioru przestrzeni X w całej objętości tej przestrzeni przy wielokrotnym powtarzaniu przekształcenia T. Terminem „mieszanie” nazywa się także sam układ dynamiczny mający własność m. lub działające w nim przekształcenie T. M. jest własnością silniejszą od ergodyczności, która wyraża jedynie nieistnienie istotnie mniejszego podukładu zawartego w (X, T). Intuicyjnemu pojmowaniu równomiernego rozprowadzania odpowiada następująca mat. definicja: jeśli T: X → X jest mierzalnym przekształceniem przestrzeni X w siebie, zachowującym miarę probabilistyczną P (tzn. P(T–1(A)) = P(A) dla każdego mierzalnego podzbioru A zawartego w X), to układ (X, T) ma własność m., gdy dla wszystkich mierzalnych podzbiorów A, B (tj. tych, których prawdopodobieństwa da się określić) zachodzi równość .
Moretti Nanni (Giovanni), ur. 19 VIII 1953, Brunico (prow. Bolzano),
wł. reżyser, scenarzysta i aktor filmowy;
mat. każdy kompleks symplicjalny K, mający tyle wierzchołków a1, a2, ... , an, ile jest elementów skończonego pokrycia przestrzeni topologicznej X zbiorami otwartymi U1, U2, ... , Un (X = U1 U2 ... Un), oraz spełniający warunek: wierzchołki tworzą sympleks w K wtedy i tylko wtedy, gdy elementy pokrycia o takich samych wskaźnikach jak dane wierzchołki mają niepuste przecięcie;
niebo, firmament,
astr. pozorne sklepienie otaczające obserwatora, na które rzutują się położenia i ruchy ciał niebieskich.
mat. teoria poświęcona badaniu niezmienników form (i układów form) poddanych działaniu pewnej grupy G przekształceń liniowych.
non finito
[wł., ‘nie skończone’],
technika rzeźbiarska,
orbital
[łac. orbita ‘koleina’, ‘droga’],
funkcja falowa ψ opisująca stan jednego elektronu, zależna od współrzędnych () określających jego położenie w atomie (orbital atomowy), cząsteczce (orbital molekularny, orbital cząsteczkowy) lub krysztale.
w mechanice kwantowej metoda, oprac. przez R.S. Mullikena, przybliżonego rozwiązywania równania Schrödingera dla elektronów w cząsteczkach, polegająca na przypisaniu każdemu elektronowi osobnej funkcji falowej zależnej od współrzędnych tego elektronu.

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

skończony
1. «zupełny, całkowity»
2. «wykwalifikowany w danym zawodzie, mający dyplom ukończenia studiów»
3. pot. «niemający żadnych perspektyw na przyszłość»

• skończenie
skończyć
1. «zakończyć jakąś czynność»
2. «przerobić kurs nauki, program danej szkoły, uczelni i zdać egzaminy»
3. «umrzeć»
ciąg skończony mat. «ciąg o skończonej liczbie wyrazów»
skończyć się
1. «przestać trwać»
2. «o drodze, lesie itp.: urwać się w jakimś miejscu»
3. «zostać zużytym»
4. pot. «o pisarzu, artyście, uczonym: wyczerpać się twórczo»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia