skończonych

Encyklopedia PWN

Stein
[sztain]
Edith Wymowa, Teresa Benedykta od Krzyża, święta, ur. 12 X 1891, Wrocław, zm. 9 VIII 1942, Oświęcim,
niemiecka filozof i teolog pochodzenia żydowskiego, karmelitanka.
Tarski Alfred, pierwotnie A. Tajtelbaum, ur. 14 I 1901, Warszawa, zm. 27 X 1983, Berkeley (stan Kalifornia),
polski logik, matematyk i filozof; uważany za jednego z największych logików w dziejach nauki.
inform. najogólniejszy automat abstrakcyjny;
ułamek łańcuchowy, ułamek ciągły,
mat. sposób wyrażenia liczby rzeczywistej w postaci ułamka specjalnej postaci lub granicy takich ułamków.
filoz. wizja Kosmosu cyklicznego, w którym różnego typu wydarzenia powtarzają się w stałych odstępach czasowych;
Berkeley
[bạ:rkli]
George, ur. 12 III 1685, Kilkenny (Irlandia), zm. 14 I 1753, Oksford,
filozof angielski, pochodzenia irlandzkiego, duchowny kościoła anglikańskiego.
kombinatoryka
[łac. combinatio ‘połączenie’],
dziedzina matematyki poświęcona badaniu własności zbiorów skończonych;
mat. miara zbudowana na wzór geom., standardowych: długości, pola, objętości (miara);
przepis postępowania prowadzący do rozwiązania ustalonego problemu, określający ciąg czynności elementarnych, które należy w tym celu wykonać.
właściwości jednostek wchodzących w skład zbiorowości statystycznej (populacja), ustalane w celu przeprowadzenia badania statystycznego tej zbiorowości;
mat. skończony graf, którego wierzchołki można wzajemnie jednoznacznie przyporządkować generatorom ri danej grupy Coxetera (Coxetera grupa) i w którym liczba krawędzi łączących wierzchołek ri z wierzchołkiem rj jest równa nij – 2, gdzie  = e;
Duns Szkot Jan, błogosławiony, właśc. Johannes Duns Scotus, ur. ok. 1266, Duns (hrab. Berwick, Szkocja), zm. 8 XI 1308, Kolonia,
filozof i teolog, inicjator szkotyzmu.
fraktal
[łac. fractus ‘złamany’, ‘cząstkowy’],
mat. rodzaj figury geometrycznej, płaskiej lub przestrzennej, zazwyczaj charakteryzującej się własnością samopodobieństwa — małe fragmenty fraktala, oglądane w odpowiednim powiększeniu, wyglądają tak samo jak obiekt pierwotny.
kod
[łac.],
zbiór reguł wzajemnie jednoznacznego przyporządkowania elementów jednego skończonego zbioru elementom drugiego skończonego zbioru (kodowanie);
mat. liczby 1, 2, 3, ... (niektóre definicje zaliczają do nich również 0);
mat. jedna z metod przybliżania pewnych równań różniczkowych cząstkowych za pomocą układu równań algebraicznych, który zazwyczaj rozwiązuje się przy użyciu komputera.
mat. przestrzeń Hausdorffa X (przestrzeń topologiczna), której każdy punkt ma otoczenie postaci ℝn/Gx (przestrzeń orbit (mat. ) działania na ℝn grupy skończonej Gx, na ogół różnej w różnych punktach xX);
mat., telekom. funkcja dobrze zlokalizowana w dziedzinie zmiennej niezależnej, np. w dziedzinie czasu t, i w dziedzinie transformaty Fouriera (Fouriera przekształcenie), tj. w dziedzinie częst. f.
Pascal
[paskạl]
Blaise Wymowa, ur. 19 VI 1623, Clermont, zm. 19 VIII 1662, Port-Royal,
francuski filozof, matematyk, fizyk i pisarz.
populacja
[łac. populatio ‘ludność’],
zbiorowość generalna,
statyst. zbiór zjawisk, obiektów lub osób (np. zbiór mieszkańców Polski) zróżnicowanych ze względu na pewną cechę ilościową (np. wysokość dochodów) lub jakościową (np. płeć), opisywany metodami statystycznymi, o którego własnościach wnioskuje się na podstawie pewnej jego reprezentacji (losowa próba);

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

skończony
1. «zupełny, całkowity»
2. «wykwalifikowany w danym zawodzie, mający dyplom ukończenia studiów»
3. pot. «niemający żadnych perspektyw na przyszłość»

• skończenie
skończyć
1. «zakończyć jakąś czynność»
2. «przerobić kurs nauki, program danej szkoły, uczelni i zdać egzaminy»
3. «umrzeć»
ciąg skończony mat. «ciąg o skończonej liczbie wyrazów»
skończyć się
1. «przestać trwać»
2. «o drodze, lesie itp.: urwać się w jakimś miejscu»
3. «zostać zużytym»
4. pot. «o pisarzu, artyście, uczonym: wyczerpać się twórczo»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia