schorzeń

Encyklopedia PWN

urządzenie do mikrochirurgii oka wytwarzające zogniskowaną wiązkę promieniowania laserowego;
jaskra, glaukoma,
med. grupa chorób oczu obejmująca wiele różnych schorzeń, których wspólnymi cechami są: zanik nerwu wzrokowego, charakterystyczne zmiany w tarczy nerwu wzrokowego (tzw. zagłębienie jaskrowe) oraz typowe ubytki w polu widzenia (oko);
neurologia
[gr. neúron ‘nerw’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
dział medycyny obejmujący diagnostykę i leczenie chorób układu nerwowego, zarówno org., jak i czynnościowych;
med. potoczne określenie różnych schorzeń skóry;
abazja
[gr.],
utrata zdolności chodzenia, zwykle na skutek schorzeń systemu nerwowego;
aerozoloterapia
[łac.-gr.],
leczenie lekami podawanymi w postaci aerozolu;
AIDS Wymowa, zespół nabytego upośledzenia odporności, ang. Acquired Immune Deficiency Syndrome,
zespół chorobowy będący wynikiem zakażenia wirusem HIV.
anizokoria
[gr.],
med. różna szerokość źrenic obu oczu;
antybiotyki
[gr. antí ‘przeciw’, ‘naprzeciw’, biotikós ‘dotyczący życia’],
substancje wytwarzane przez różne mikroorganizmy (pleśniaki, promieniowce, bakterie), które hamują rozwój lub niszczą inne mikroorganizmy.
apiterapia
[łac. apis ‘pszczoła’, gr. therapeíā ‘leczenie’],
leczenie schorzeń u ludzi i zwierząt produktami pszczelimi lub preparatami sporządzonymi z tych produktów.
Artwiński Eugeniusz, ur. 1 III 1892, Warszawa, zm. 10 IX 1944, Lwów,
neurolog i psychiatra;
bhuta
[sanskr. bhūta ‘powstały’, ‘były’],
w religijno-filozoficznej myśli hinduskiej gruby (niesubtelny) element świata fizycznego, żywioł.
biegunka, rozwolnienie,
med. objaw schorzenia ogólnego lub schorzenia przewodu pokarmowego, w którym dochodzi do zbyt częstego oddawania stolca, tj. więcej niż 3 razy na dobę;
Charcot
[szarkọ]
Jean-Martin Wymowa, ur. 29 XI 1825, Paryż, zm. 16 VIII 1893, Morvan,
fr. klinicysta i neurolog, twórca nowoczesnej neurologii;
zasada azotowa występująca w tkankach roślinnych i zwierzęcych;
schorzenia związane z ujemnymi skutkami życia w warunkach wysoko rozwiniętej cywilizacji;
niesteroidowy lek przeciwzapalny będący pochodną kwasu fenylooctowego;
tylna, wewn. część gałki ocznej;
dogmatyzm
[gr. dógma ‘przekonanie’, ‘zdanie’, ‘pogląd’],
pierwotnie określenie stosowane przez sceptyków starożytnych (Sekstus Empiryk), używane także w nowożytności (M.E. Montainge, B. Pascal), a niekiedy współcześnie (P.K. Feyerabend) wobec wszelkich stanowisk niebędących sceptycyzmem, a zatem wobec wszelkich tez głoszących możliwość osiągnięcia wiedzy pewnej.
dysleksja
[gr. dys˜ ‘nie˜’, ‘źle’, léxis ‘wyraz’]:

Słownik języka polskiego PWN

schorzenie «nieprawidłowe funkcjonowanie jakiegoś narządu»
schorzenia organiczne «choroby, których podłożem są zmiany anatomiczne w narządach i tkankach organizmu»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia