schizofrenia

Encyklopedia PWN

schizofrenia
[gr. schízō ‘rozszczepiam’, phrḗn ‘umysł’, ‘rozum’],
zaburzenia schizofreniczne,
med. choroba lub grupa chorób psychicznych o różnorodnych objawach, przebiegu oraz następstwach życiowych;
Jung Carl Gustav, ur. 26 VII 1875, Kesswil, zm. 6 VI 1961, Küsnacht,
psychiatra szwajcarski, współtwórca „psychologii głębi”.
neuroleptyki
[gr. neúron ‘nerw’, lēptikós ‘wchłaniający’],
leki neuroleptyczne, leki przeciwpsychotyczne, dawna nazwa duże trankwilizatory,
grupa leków psychotropowych wpływających na objawy psychoz, zwłaszcza na tzw. objawy wytwórcze schizofrenii (omamy, urojenia, zaburzenia katatoniczne);
psychuszka
[ros.],
w ZSRR potoczna nazwa szpitala psychiatrycznego, zwłaszcza szpitala specjalnego, jako miejsca przetrzymywania dysydentów;
med. grupa chorób psychicznych cechująca się współwystępowaniem objawów charakterystycznych dla chorób afektywnych oraz schizofrenii;
ambiwalencja
[łac. ambo ‘oba’, valens, ˜ntis ‘znaczący’, ‘mający moc, wartość’],
med. objaw zaburzeń psychicznych;
apatia
[gr. apátheia ‘niewrażliwość’],
med., psychol. objaw zaburzeń psychicznych;
autyzm
[gr. autós ‘sam’],
spektrum zaburzenia autystycznego,
med. objaw zaburzeń psychicznych;
Bleuler
[blọir]
Eugen, ur. 30 IV 1857, Zollikon k. Zurychu, zm. 15 VII 1939, tamże,
psychiatra szwajcarski;
Brzezicki Eugeniusz, ur. 1 XII 1890, Lwów, zm. 6 IX 1974, Kraków,
lekarz neurolog i psychiatra;
dereizm
[łac.],
med. objaw zaburzeń psychicznych, nieliczenie się z rzeczywistością w myśleniu, reakcjach uczuciowych i zachowaniu;
med. grupa zaburzeń psychicznych uwarunkowanych czynnikami genetycznymi oraz nabytymi czynnikami kształtującymi biol. środowisko organizmu;
psychologia fenomenologiczna badająca różne odmiany intencjonalności.
Fitzgerald
[fıtsdżẹrəld]
Francis Scott Key Wymowa, ur. 24 IX 1896, Saint Paul (stan Minnesota), zm. 21 XII 1940, Hollywood,
główny amerykański pisarz „epoki jazzu”, prawdziwy symbol „straconego pokolenia”.
silny lek psychotropowy zaliczany do grupy neuroleptyków, pochodna butyrofenonu;
hebefrenia
[gr. hḗbē ‘młodość’, phrēn ‘umysł’, ‘rozum’],
med. zespół zaburzeń charakterystyczny dla jednej z postaci schizofrenii.
katatonia
[gr.],
med. jedna z endogennych chorób psychicznych, kwalifikowana zwykle jako postać schizofrenii;
Kępiński Antoni, ur. 16 XI 1918, Dolina, zm. 8 VI 1972, Kraków,
psychiatra;
psychol. koncepcja wiążąca cechy osobowości człowieka z właściwościami budowy jego ciała (konstytucją);
Laing
[läŋ]
Ronald David, ur. 7 X 1927, Glasgow, zm. 23 VIII 1989, Saint-Tropez,
psychiatra brytyjski;

Słownik języka polskiego PWN

schizofrenia «choroba psychiczna charakteryzująca się dezintegracją osobowości, utratą kontaktu z otoczeniem i urojeniami»
• schizofreniczny • schizofrenik • schizofreniczka
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia