ruchy dowolne

Encyklopedia PWN

nieuporządkowane ruchy cząstek ciała stałego zawieszonych w cieczy lub gazie, wynikające ze zderzeń tych cząstek z molekułami (cząsteczkami) otaczającego ośrodka.
fizjol. jedna z podstawowych cech wszystkich organizmów żywych; zdolność ruchu wykazują rośliny (ruchy roślin), zwierzęta (np. lokomocyjny ruch organizmów), organizmy jednokomórkowe (bakterie, Protista), także komórki ciała zwierząt;
fiz. zmiana w czasie położenia ciała materialnego względem wyróżnionego układu odniesienia, zmiana wzajemnego położenia elementów ciała, a także rozchodzenie się zaburzeń pól fizycznych.
Hamiltona równania ruchu, kanoniczne równania ruchu,
układ różniczkowych równań ruchu układu mech. o f stopniach swobody, w których niewiadomymi są współrzędne uogólnione q = (q1, ... , qf) i pędy uogólnione p = (p1,... , pf), zw. łącznie zmiennymi kanonicznymi;
film
[ang.]:
Smoluchowski Marian, ur. 28 V 1872, Vorderbrühl k. Wiednia, zm. 5 IX 1917, Kraków,
polski fizyk, jeden z najwybitniejszych uczonych w historii nauki polskiej.
geodezja
[gr. gḗ ‘ziemia’, daíōmai ‘dzielę’],
jedna z nauk o Ziemi zajmująca się wyznaczaniem jej kształtu i rozmiarów, pomiarami całej planety lub dowolnych jej części.
astronomia
[gr. ástron ‘gwiazda’, nómos ‘prawo’],
nauka przyrodnicza, której przedmiotem badań są ciała niebieskie, ich rozkład i ruchy w przestrzeni, pochodzenie, budowa oraz ewolucja, a także Wszechświat jako całość.
mechanika
[gr. mēchanikḗ ‘sztuka konstruowania maszyn’],
dział fizyki zajmujący się badaniem ruchu ciał materialnych oraz oddziaływań między nimi, prowadzących do zmiany ruchu ciał lub ich odkształceń.
pierwotniaki, Protozoa,
jednokomórkowe lub kolonijne organizmy o typowej eukariotycznej (eukarionty) organizacji komórki;
ataksja
[gr., ‘nieład’],
niezborność ruchów,
med. brak współdziałania poszczególnych mięśni przy wykonywaniu ruchów dowolnych;
fizjol. czynność lokomocyjna człowieka i zwierząt lądowych, umożliwiająca poziome przemieszczanie się po stałym podłożu.
geometria hiperboliczna, geometria Łobaczewskiego, geometria Bolyai–Łobaczewskiego,
historycznie pierwsza geometria różniąca się od geometrii euklidesowej, wprowadzonej w starożytności; można ją zdefiniować jako geometrię przestrzeni Riemanna o stałej krzywiźnie ujemnej i otwartych geodezyjnych (geodezyjna).
dział informatyki zajmujący się tworzeniem obrazów obiektów rzeczywistych i wyimaginowanych.
demogr. specyficzny proces zmiany nasilenia i form ruchliwości terytorialnej ludzi, związany z modernizacją.
Ptolemeusz Klaudiusz, gr. Ptolemaíos Klaúdios, łac. Claudius Ptolemaeus, ur. ok. 100, prawdopodobnie w m. Ptolemais (Górny Egipt), zm. ok. 168, Aleksandria,
grecki astronom, matematyk, geograf, teoretyk muzyki.
fiz. zmiana częstotliwości drgań, a zatem i długości fali, rejestrowana przez odbiornik (postrzegana przez obserwatora) przy względnym ruchu źródła i odbiornika fal, w porównaniu z częstotliwością rejestrowaną przy względnym ich spoczynku; występuje dla dowolnego ruchu falowego.
w mechanice statyst. właściwość układów dynamicznych polegająca na równości średnich czasowych funkcji (zależnych od różnych wielkości fiz.), czyli obliczanych wzdłuż trajektorii fazowych układu (P oznacza punkt przestrzeni fazowej, f — dowolną gładką funkcję, t — czas, τ — interwał czasowy, po którym uśredniamy), i średnich obliczanych po odpowiednim zespole statyst. (mechanika statystyczna).
fiz. zaburzenia pól fizycznych rozchodzące się ze skończoną prędkością i przenoszące energię;
fraktal
[łac. fractus ‘złamany’, ‘cząstkowy’],
mat. rodzaj figury geometrycznej, płaskiej lub przestrzennej, zazwyczaj charakteryzującej się własnością samopodobieństwa — małe fragmenty fraktala, oglądane w odpowiednim powiększeniu, wyglądają tak samo jak obiekt pierwotny.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia