rezystywnością

Encyklopedia PWN

rezystywność
[łac.],
fiz. właściwy → opór elektryczny.
jedna z technik stosowanych w mikroelektronice, gł. przy produkcji układów scalonych warstwowych (hybrydowych).
tworzywa ceramiczne, których gł. składnikiem jest najczęściej spiek BaO · TiO2 (BaTiO3);
ferryty
[łac. ferrum ‘żelazo’],
materiały magnet. — złożone tlenki metali zawierające tlenek żelaza Fe2O3;
opór elektryczny, oporność elektryczna,
wielkość charakteryzująca przewodnik (gałąź obwodu elektrycznego).
ceramiczne materiały z węglika krzemu, ceramiczne materiały karborundowe,
tworzywa ceramiczne, których gł. składnikiem jest węglik krzemu SiC (karborund);
dielektryki
[gr. di(á) ‘przez’, ḗ lektron ‘bursztyn’],
izolatory,
ciała bardzo słabo przewodzące prąd elektryczny;
elektroceramika
[gr.],
ceramika elektrotechniczna,
materiały (i wyroby) stosowane w elektrotechnice, elektronice i elektrotermii ze względu na ich właściwości (duża rezystywność i wytrzymałość elektr., mała stratność elektr., ogniotrwałość itp.)
substancje bardzo słabo przewodzące prąd elektr. (dielektryki), stosowane do izolowania przewodów (kabli), części maszyn i urządzeń elektrycznych.
związek glinu z azotem;
omometr, Ω · m,
jednostka oporu elektrycznego właściwego (rezystywności) w układzie SI;
wielkość charakteryzująca właściwości elektryczne materiału; opór elektryczny przewodnika jednorodnego o długości 1 m i przekroju poprzecznym 1 m2;
elektron. przyrząd (element), którego działanie opiera się na wykorzystaniu zjawisk fiz. występujących w półprzewodnikach.

Słownik języka polskiego PWN

rezystywność «opór elektryczny przewodnika jednorodnego o przekroju poprzecznym 1m2 i długości 1m»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia