reduktora

Encyklopedia PWN

reduktor
[łac.],
chem. substancja oddająca elektrony substancji redukowanej, sama ulegająca utlenieniu;
reduktor
[łac.],
przekładnia redukcyjna,
przekładnia mech. zmniejszająca prędkość obrotową wału napędzanego.
urządzenie zawierające zawór redukcyjny, służące do obniżania ciśnienia gazu wypływającego (np. z butli) lub przepływającego z jednej części gazociągu do drugiej i utrzymania stałej wartości tego ciśnienia;
redoksometria
[łac.-gr.],
dział chem. analizy miareczkowej, w której jako odczynników miareczkujących (titrantów) używa się roztworów utleniaczy — oksydymetria, lub reduktorów — reduktometria;
piec szybowy do wytapiania surówki z rud żelaza;
azotowy(III) kwas, dawniej kwas azotawy, HNO2,
związek nieorganiczny, słaby kwas istniejący tylko w rozcieńczonych roztworach;
dział analizy miareczkowej;
motoreduktor
[łac.],
zespół silnika elektr. i reduktora (przekładni zębatej) stanowiący zwartą konstrukcję we wspólnej obudowie.
równanie opisujące zależność potencjału elektrody, na której zachodzi odwracalna reakcja utleniania–redukcji Utl + ne = Red od stężeń (ściślej — aktywności) utleniacza Utl i reduktora Red: E = E0 – (RT/nF) ln([Red]/[Utl]), gdzie E0 standardowy potencjał elektrody, tzn. dla aktywności równych jedności, R — stała gazowa, n — liczba wymienianych elektronów, F — stała Faradaya.
polimeryzacja
[gr. polymerḗs ‘wieloczęściowy’],
proces przemiany monomerów jednego rodzaju lub mieszaniny monomerów w makrocząsteczkę.
reakcja oksydacyjno-redukcyjna, reakcja utleniania-redukcji, reakcja redox,
reakcja, w której dochodzi do przeniesienia jednego lub więcej elektronów od atomu, jonu lub cząsteczki donora (czyli reduktora) do akceptora (czyli utleniacza);
reduktometria
[łac.-gr.],
chem. dział redoksometrii obejmujący bezpośrednie oznaczanie utleniaczy (lub pośrednie reduktorów) przez miareczkowanie mianowanymi roztworami reduktorów.
siarkowodór, sulfan, H2S,
związek nieorganiczny siarki i wodoru;
sód, Na, natrium,
pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 11;
techn. rodzaj reduktora w postaci planetarnej przekładni zębatej;
związki organiczne, pochodne alkoholi o cząsteczkach, w których atom wodoru grupy hydroksylowej jest zastąpiony atomem metalu;
amidol, chlorowodorek 2,4-diaminofenolu,
związek organiczny o wzorze C6H 3(NH2)2OH·2HCl; substancja krystaliczna, rozpuszczalna w wodzie;
arsenowodór, arsan, pot. arseniak,
związek nieorganiczny, bezbarwny gaz;
borany, borowodory, wodorki boru,
związki boru z wodorem;

Słownik języka polskiego PWN

reduktor
1. «urządzenie zmniejszające, ograniczające coś»
2. «substancja oddająca elektrony substancji redukowanej i sama ulegająca przy tym utlenieniu»
reduktor ciśnienia «urządzenie do obniżania ciśnienia gazu wypływającego z butli lub przewodów gazowych, zapewniające wymagane ciśnienie gazu w części odbiorczej»
reduktor prędkości «przekładnia zmniejszająca liczbę obrotów napędzanego elementu»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia