równania pola

Encyklopedia PWN

podstawowe równania elektrodynamiki klas. określające związek między wielkościami charakteryzującymi pole elektromagnetyczne w dowolnym ośrodku (w tym w próżni) a jego źródłami, czyli ładunkami i prądami elektrycznymi.
samouzgodnionego pola metoda, metoda SCF, ang. Self Consistent Field,
w mechanice kwantowej metoda przybliżonego rozwiązywania równania Schrödingera dla układu wielu jednakowych cząstek przy założeniu, że każda z tych cząstek porusza się w polu uśrednionego potencjału elektrostatycznego pochodzącego od pozostałych cząstek;
pole fizyczne, pole sił,
forma materii pośrednicząca we wzajemnym oddziaływaniu jej form korpuskularnych (np. ciał niebieskich, cząsteczek, atomów, cząstek elementarnych).
fiz. jedna z postaci, w której przejawia się pole elektromagnetyczne;
jedna z postaci, w której przejawia się pole elektromagnetyczne;
pole fizyczne pośredniczące w oddziaływaniu elektromagnetycznym (oddziaływania fundamentalne);
pole fizyczne, pole wielkości fizycznych,
wielkości będące funkcjami punktów przestrzeni i in. parametrów (np. czasu), które charakteryzują p.f. lub właściwości ośrodka ciągłego.
równanie różniczkowe pierwszego rzędu wyrażające zasadę zachowania wielkości fiz. (zachowania prawa) w mechanice ośrodków ciągłych, elektrodynamice i in. teoriach pola;
stochastyczne równanie opisujące ruch cząstki w polu zewn. potencjału z dodanym członem szumu (tzn. z dodatkową niezwykle szybko fluktuującą siłą reprezentującą oddziaływanie środowiska na cząstkę);
sinusa–Gordona równanie, sinusowe równanie Gordona,
fiz. nieliniowe równanie różniczkowe cząstkowe postaci ∂t2v; − ∂x2v; = sinv;, występujące w geometrii, teorii równań różniczkowych i klas. teorii pola (gdzie opisuje m.in. dyslokacje w kryształach).
fiz. jedno z równań kwantowej teorii pola, będące relatywistycznym uogólnieniem równania Schrödingera zapisanym w podejściu S. Tomonagi.
fiz. określenie używane wymiennie dla kilku równań związanych z opisem zjawisk fiz. za pomocą procesów stochastycznych;
równanie wyrażające zasadę zachowania energii w odniesieniu do ruchu płynu doskonałego, tj. nielepkiego i nieściśliwego; sformułowane 1738 przez D. Bernoulliego.
Dirac
[dırạ̈k]
Paul Adrien Maurice Wymowa, ur. 8 VIII 1902, Bristol, zm. 20 XI 1984, Tallahassee,
brytyjski fizyk teoretyk; współtwórca mechaniki kwantowej i elektrodynamiki kwantowej.
Maxwell
[mạ̈ksuel]
James (Clerk) Wymowa, ur. 13 VI 1831, Edynburg, zm. 5 XI 1879, Cambridge,
brytyjski fizyk, pionier fizyki XX w..
potencjał
[łac.],
fiz., mat. wielkość pomocnicza służąca do opisu pola wektorowego lub tensorowego (pole fizyczne).
szczególny przypadek praw przyrody;
mat. teoria uogólniająca metody badania funkcji jednej zmiennej rzeczywistej na szeroką klasę obiektów mat., takich jak: przekształcenia gładkie, pola wektorowe, hiperpowierzchnie.
Einstein
[insztain]
Albert Wymowa, ur. 14 III 1879, Ulm, zm. 18 IV 1955, Princeton (stan New Jersey),
fizyk, twórca teorii względności, jeden z twórców teorii kwantów i fizyki statystycznej.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia