publicznych

Encyklopedia PWN

klientela
[łac.],
klientelizm:
system transportu osób i ładunków za pomocą pojazdów poruszających się po wyznaczonym torze.
1944–90 w Polsce organ utworzony dekretem PKWN z 7 X 1944, zorganizowany na wzór formacji wojsk. i podporządkowany kierownikowi resortu Bezpieczeństwa Publicznego (od 1 I 1945 Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego, MBP); powołany do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, bezpieczeństwa obywateli oraz mienia społecznego.
zjawisko kryminalne występujące pod wieloma postaciami w skali międzynarodowej i krajowej, którego nie można ściśle ograniczyć stanem faktycznym jednego, pojedynczego przestępstwa.
zespół rozmieszczonych na pewnym obszarze, powiązanych ze sobą funkcjonalnie urządzeń telekomunik., przeznaczonych do świadczenia różnych usług telekomunik. (np. usług telefonicznych, radiotelefonicznych, telegraficznych, transmisji danych, radiofonicznych, telewizyjnych);
sposób powoływania obywateli do pełnienia funkcji publicznych w organach państwowych, a także w organach samorządowych, partii politycznych i in. organizacji społecznych, przez głosowanie na wysuniętych kandydatów lub ich listy.
bezpośrednia organizacyjna i regulacyjna działalność organów publicznych w dziedzinie stosunków społecznych związanych z korzystaniem z morza, jego brzegów i zasobów, przy zastosowaniu uprawnień władczych i kompetencji tych organów do zarządzania mieniem publicznym.
antymonopolowe ustawodawstwo, antytrustowe ustawodawstwo,
ekon. przepisy prawne mające na celu niedopuszczenie do powstawania monopoli oraz ograniczenie stosowania praktyk monopolistycznych, popieranie konkurencji i ochronę konsumentów.
biblioteki, których istnienie i działalność jest oparta na majątku fundacyjnym, przeznaczonym na ten właśnie cel przez założyciela (ofiarodawcę, donatora, fundatora).
Bryła Stefan Władysław, ur. 17 VIII 1886, Kraków, zm. 3 XII 1943, Warszawa,
inżynier budowlany, pionier spawania w budownictwie.
certyfikat
[łac.],
inform. elektroniczne zaświadczenie, za pomocą którego dane służące do weryfikacji podpisu elektronicznego (czyli klucz publiczny) są przyporządkowane do osoby składającej taki podpis i które umożliwiają jej identyfikację;
crimen
[łac., ‘przestępstwo’, ‘zbrodnia’],
w prawie rzym. czyn naruszający interesy wspólnoty lub porządek publiczny, określony przez szczególne ustawy (leges), podlegający represji ze strony organów państwa w drodze procesu karnego i zagrożony karą publiczną, w przeciwieństwie do przestępstwa prawa prywatnego (delikt).
dekomunizacja
[łac.],
nazwa wprowadzona na wzór denazyfikacji, ale o ile denazyfikacja była prowadzona głównie przez mocarstwa okupacyjne, o tyle dekomunizacja jest sprawą wewnętrzną poszczególnych państw;
Fontes Pereira de Melo
[fọntəsz perẹjra də mẹlu]
António Maria de, ur. 8 IX 1819, Lizbona, zm. 22 I 1887, tamże,
polityk portugalski;
Habich Edward Jan, ur. 31 I 1835, Warszawa, zm. 31 X 1909, Lima,
polski inżynier, organizator szkolnictwa, matematyk.
kredyt
[łac. creditum ‘pożyczka’, ‘dług’],
ekon. pożyczka, transakcja polegająca na tym, że: jedna ze stron (wierzyciel lub kredytodawca) stawia do dyspozycji drugiej strony środki pieniężne, dobra realne bądź inne świadczenia albo zobowiązuje się pokrywać do określonej wysokości jej zadłużenie bądź wykonywać dyspozycje płatnicze; druga strona (dłużnik lub kredytobiorca) zwraca w ustalonych terminach równowartość wykorzystanych środków, a ponadto płaci kredytodawcy wynagrodzenie za korzystanie z tych środków w postaci oprocentowania (procent) liczonego proporcjonalnie do sumy i okresu wykorzystania kredytu; dla dłużnika otrzymanie kredytu oznacza powstanie zobowiązania (długu).
Kwiatkowski Eugeniusz Felicjan, ur. 30 XII 1888, Kraków, zm. 22 VIII 1974, tamże,
polski inżynier chemik, działacz gospodarczy, mąż stanu.
lobby
[ang. lobby ‘korytarz’, ‘westybul’, ‘hol’],
termin, który pojawił się w XVII-wiecznej Anglii, gdy w korytarzach parlamentu politycy dyskutowali nad kwestiami politycznymi, uwzględniając niejednokrotnie wnioski i petycje osób wpływowych, zainteresowanych treścią konkretnych rozstrzygnięć.

Słownik języka polskiego PWN

publiczny
1. «dotyczący całego społeczeństwa lub jakiejś zbiorowości»
2. «dostępny lub przeznaczony dla wszystkich»
3. «związany z jakimś urzędem lub z jakąś instytucją nieprywatną»
4. «odbywający się przy świadkach, w sposób jawny»

• publicznie
bezpieczeństwo publiczne
1. «ogół warunków i instytucji chroniących państwo i obywateli przed zjawiskami groźnymi dla ładu prawnego»
2. «ochrona ustroju przed zamachami na podstawowe instytucje polityczne państwa»
dom publiczny, dom rozpusty, dom schadzek «dom, w którym jest uprawiana prostytucja»
finanse publiczne «gospodarka pieniężna państwa i innych związków publicznych i prawnych»
miejsce publiczne «teren lub pomieszczenie przeznaczone dla wszystkich ludzi, np. ulica, park, teatr»
opinia publiczna «opinia społeczeństwa lub jego części na jakiś temat»
oskarżenie publiczne «oskarżenie wniesione przez oskarżyciela publicznego»
oskarżyciel publiczny «oskarżyciel wnoszący oskarżenie jako przedstawiciel władzy państwowej»
osoba publiczna «osoba reprezentująca jakąś instytucję, urząd, władzę itp., działająca w imieniu tego urzędu»
porządek publiczny, społeczny «życie zgodne z prawami obowiązującymi w społeczeństwie»
prawo międzynarodowe publiczne «normy prawne regulujące stosunki między państwami oraz innymi podmiotami»
roboty publiczne «prace organizowane i finansowane przez państwo lub samorząd terytorialny w celu zatrudnienia bezrobotnych»
wydatki publiczne «środki pieniężne wydatkowane przez państwo i samorządy terytorialne na realizację ich zadań»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia