publicznych

Encyklopedia PWN

stolica Polski i województwa mazowieckiego, pow. grodzki, na Nizinie Środkowomazowieckiej, obejmującej w granicach miasta część Kotliny Warszawskiej, Doliny Środkowej Wisły, Równiny Warszawskiej oraz krańce równin Wołomińskiej i Łowicko-Błońskiej, nad Wisłą (w obrębie miasta 28 km biegu rzeki); ośrodek aglomeracji warszawskiej.
architektura
[łac. < gr. architéktōn ‘budowniczy’],
sztuka tworzenia ładu w otoczeniu w celu dostosowania go do zaspokojenia wielorakich fizycznych, materialnych i kulturowych potrzeb ludzi przez planową przemianę naturalnego środowiska oraz budowanie form i wydzielanie przestrzeni o różnym przeznaczeniu.
dotacja
[łac. dotatio ‘wyposażenie’],
bezzwrotne świadczenie, podlegające szczególnym zasadom rozliczania, przekazywane ze środków publicznych (budżetu państwa lub lokalnego) na realizację zadań publicznych lub innej działalności, której finansowanie z tych środków uznaje się za celowe.
rejestr publiczny, który służy do gromadzenia danych o różnych podmiotach, m.in. fundacjach, stowarzyszeniach, przedsiębiorcach;
ekon. przekazywanie publicznych środków finansowych przedsiębiorstwom lub ich organizacjom.
ogół sądów jako odrębnych organów państwowych, sprawujących wymiar sprawiedliwości na podstawie przepisów tzw. prawa sądowego (prawo cywilne, karne, procesowe, o ustroju sądów);
budżet
[ang. budget ‘mieszek’, ‘zbiór’ < starofr. bougette ‘woreczek’ < łac. bulga],
ekon. plan, zestawienie dochodów i wydatków na przyszły okres;
kryptologia
[gr. kryptós ‘ukryty’, lógos ‘słowo’],
nauka o szyfrowaniu, tzn. o bezpiecznych sposobach przekazywania informacji.
ekon. współczynnik określający rozmiary krańcowego wpływu, jaki wywiera zmiana jednej wielkości ekonomicznej na drugą, której ta pierwsza jest składnikiem.
pojęcie należące współcześnie do języka potocznego, występujące także w dyskursie publicznym oraz w naukach społecznych; w rozumieniu potocznym polityka oznacza: umiejętność sprawowania władzy publicznej; działania rządu; zdolność mobilizowania członków zbiorowości do wspólnego wysiłku na rzecz celów społecznych i zyskiwania ich posłuchu dla decyzji władzy; umiejętność skutecznej realizacji wyznaczonych celów społecznych w podzielonym, zróżnicowanym społeczeństwie.
prokuratura
[łac.],
organ państw. powołany do strzeżenia praworządności, czuwania nad ściganiem przestępstw i oskarżania przed sądem.
dział telekomunikacji związany z przesyłaniem wiadomości na odległość przy użyciu fal elektromagnetycznych, gł. fal radiowych;
aparat powołany do ochrony bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego w PRL, utworzony na mocy ustawy z 13 XI 1956 O zmianie organizacji naczelnych organów administracji publicznej w zakresie bezpieczeństwa publicznego.
Stephenson
[stị:wnsən]
George Wymowa, ur. 9 VI 1781, Wylam k. Newcastle upon Tyne, zm. 12 VIII 1848, Tapton House (Chesterfield),
angielski mechanik wynalazca, pionier kolei publicznej.
budżetowy deficyt, deficyt fiskalny, niedobór budżetowy,
ekon. brak pokrycia części wydatków budżetowych w dochodach.
denazyfikacja
[łac.],
zespół środków podjętych po II wojnie światowej przez zwycięskie mocarstwa, mających wraz z demilitaryzacją doprowadzić do oczyszczenia życia społeczno-politycznego, gospodarczego i kulturalnego Niemiec z nazizmu oraz demokratyczne przeobrażenia tego kraju.

Słownik języka polskiego PWN

publiczny
1. «dotyczący całego społeczeństwa lub jakiejś zbiorowości»
2. «dostępny lub przeznaczony dla wszystkich»
3. «związany z jakimś urzędem lub z jakąś instytucją nieprywatną»
4. «odbywający się przy świadkach, w sposób jawny»

• publicznie
bezpieczeństwo publiczne
1. «ogół warunków i instytucji chroniących państwo i obywateli przed zjawiskami groźnymi dla ładu prawnego»
2. «ochrona ustroju przed zamachami na podstawowe instytucje polityczne państwa»
dom publiczny, dom rozpusty, dom schadzek «dom, w którym jest uprawiana prostytucja»
finanse publiczne «gospodarka pieniężna państwa i innych związków publicznych i prawnych»
miejsce publiczne «teren lub pomieszczenie przeznaczone dla wszystkich ludzi, np. ulica, park, teatr»
opinia publiczna «opinia społeczeństwa lub jego części na jakiś temat»
oskarżenie publiczne «oskarżenie wniesione przez oskarżyciela publicznego»
oskarżyciel publiczny «oskarżyciel wnoszący oskarżenie jako przedstawiciel władzy państwowej»
osoba publiczna «osoba reprezentująca jakąś instytucję, urząd, władzę itp., działająca w imieniu tego urzędu»
porządek publiczny, społeczny «życie zgodne z prawami obowiązującymi w społeczeństwie»
prawo międzynarodowe publiczne «normy prawne regulujące stosunki między państwami oraz innymi podmiotami»
roboty publiczne «prace organizowane i finansowane przez państwo lub samorząd terytorialny w celu zatrudnienia bezrobotnych»
wydatki publiczne «środki pieniężne wydatkowane przez państwo i samorządy terytorialne na realizację ich zadań»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia