publicznych

Encyklopedia PWN

powołana 1815 jako nacz. władza szkolna Królestwa Pol.;
centralny organ administracji państw. działający XII 1954–XI 1956 w Polsce;
pożyczki zaciągane bądź udzielane przez państwo lub inny związek publicznoprawny (np. samorząd terytorialny), niekiedy też przez niektóre podmioty państwowe i komunalne;
w pol. prawie karnym każde przestępstwo polegające na przekroczeniu uprawnień lub niedopełnieniu obowiązków przez funkcjonariusza publicznego i działaniu przez to na szkodę interesu publicznego lub prywatnego;
w pol. nazewnictwie instytucje kształcące uczniów na poziomie podstawowym, gimnazjalnym i ponadgimnazjalnym, zakładane, prowadzone i utrzymywane przez ministerstwa właściwe ds. edukacji danego kraju, organy administracji państw. bądź gminnej;
Urząd Bezpieczeństwa Publicznego (UBP), pot. Urząd Bezpieczeństwa (UB),
urząd powołany formalnie do ochrony bezpieczeństwa państwa, faktycznie służący likwidacji wszelkich form oporu w okresie powstawania i utrwalania władzy komunist. w Polsce;
utworzona 1907 przez Tow. Biblioteki Publicznej ze zbiorów Czytelni Nauk. (zał. 1890);
inform. sposób szyfrowania informacji stosowany wówczas, gdy nie ma możliwości bezpiecznego uzgodnienia klucza szyfrowania (kryptologia) między nadawcą a odbiorcą (np. w Internecie);
placówka badawcza, założona 1958, z siedzibą w Warszawie;
rodzaj konkursu organizowanego przez podmioty gospodarcze lub instytucje administracyjne w celu uzyskania najdogodniejszych warunków wykonania robót, dostawy towarów itp.;
ekon. działalność rządu i samorządów terytorialnych;
statyst. badanie metodą reprezentacyjną (reprezentacyjna metoda) części generalnej, mające na celu ustalenie lub wyjaśnienie poglądów i opinii członków danej populacji na jakiś temat;
dobro, które będąc konsumowane przez jedną osobę, może być jednocześnie konsumowane przez innych,
we współcz. prawie międzynar. prywatnym zasada wyłączająca stosowanie obcego prawa, wskazanego przez normę kolizyjną, jeżeliby to zastosowanie miało skutki sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego państwa.
Komitet Ocalenia Publicznego, fr. Comité de Salut Public,
w okresie rewolucji francuskiej 1789–99 organ władzy wykonawczej, rząd dyktatury jakobinów;

Słownik języka polskiego PWN

publiczny
1. «dotyczący całego społeczeństwa lub jakiejś zbiorowości»
2. «dostępny lub przeznaczony dla wszystkich»
3. «związany z jakimś urzędem lub z jakąś instytucją nieprywatną»
4. «odbywający się przy świadkach, w sposób jawny»

• publicznie
bezpieczeństwo publiczne
1. «ogół warunków i instytucji chroniących państwo i obywateli przed zjawiskami groźnymi dla ładu prawnego»
2. «ochrona ustroju przed zamachami na podstawowe instytucje polityczne państwa»
dom publiczny, dom rozpusty, dom schadzek «dom, w którym jest uprawiana prostytucja»
finanse publiczne «gospodarka pieniężna państwa i innych związków publicznych i prawnych»
miejsce publiczne «teren lub pomieszczenie przeznaczone dla wszystkich ludzi, np. ulica, park, teatr»
opinia publiczna «opinia społeczeństwa lub jego części na jakiś temat»
oskarżenie publiczne «oskarżenie wniesione przez oskarżyciela publicznego»
oskarżyciel publiczny «oskarżyciel wnoszący oskarżenie jako przedstawiciel władzy państwowej»
osoba publiczna «osoba reprezentująca jakąś instytucję, urząd, władzę itp., działająca w imieniu tego urzędu»
porządek publiczny, społeczny «życie zgodne z prawami obowiązującymi w społeczeństwie»
prawo międzynarodowe publiczne «normy prawne regulujące stosunki między państwami oraz innymi podmiotami»
roboty publiczne «prace organizowane i finansowane przez państwo lub samorząd terytorialny w celu zatrudnienia bezrobotnych»
wydatki publiczne «środki pieniężne wydatkowane przez państwo i samorządy terytorialne na realizację ich zadań»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia