psychologii

Encyklopedia PWN

psychologia fenomenologiczna badająca różne odmiany intencjonalności.
psychologia
[gr. psychḗ ‘dusza’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
współcześnie, w najszerszym rozumieniu — nauka zajmująca się ludzkimi czynnościami lub zachowaniami, które składają się zarówno z subiektywnych procesów umysłowych, jak i z zewnętrznych, obiektywnych i fizycznych reakcji;
kierunek psychologii.
psychologia pracy, psychologia przemysłowa,
dział psychologii stosowanej zajmujący się praktycznym zastosowaniem wiedzy psychol. we wszystkich dziedzinach pracy (przemyśle, handlu, komunikacji i in.);
psychologia postaci, niem. Gestaltpsychologie, ang. Gestalt psychology,
kierunek psychologii o charakterze holistycznym, traktujący psychikę jako niepodzielną całość;
psychol. dział psychologii zajmujący się związkami między procesami psychicznymi zachodzącymi w umyśle jednostki a jej zachowaniami ekonomicznymi.
jeden z gł. kierunków psychologii współcz., kładący nacisk na rolę procesów poznawczych (spostrzegania, myślenia, pamięci) i wytworzonych na ich podstawie wewn. struktur (poznawczej reprezentacji świata) w regulacji zachowania się człowieka.
dyscyplina psychologii zajmująca się zastosowaniem wyników badań teoret. w różnych dziedzinach życia praktycznego;
postać psychoanalizy sformułowana przez C.G. Junga w polemice z koncepcją S. Freuda;
kierunek w psychologii XX w., → behawioryzm.
jeden z gł. nurtów psychologii XX w., wywodzący się z psychoanalizy;
psychol. nurt współcz. psychologii wyjaśniający kształt i zmiany różnorodnych fenomenów życia psychicznego człowieka poprzez odwołanie się do mechanizmów ewolucji biol.;
kierunek w psychologii XIX/XX w. zapoczątkowany przez J.R. Angella, J. Deweya i in. przedstawicieli tzw. szkoły chicagowskiej, akcentujący przystosowawczą (adaptacyjną) funkcję procesów psychicznych i osobowości człowieka.
określenie teorii psychologicznej mających za przedmiot nieświadomość, traktowaną jako zespół dynamicznie działających sił, przypisujących tym siłom główną rolę w regulacji zachowania człowieka;
koncepcja opisu osobowości sformułowana przez A. Adlera;
wersja psychologii świadomości (jako samodzielnej nauki przyrodniczej) dominująca w 2. poł. XIX w., będąca teorią faktów doświadczenia wewnętrznego, ich opisem i klasyfikacją;
dział psychologii stosowanej zajmujący się badaniem, diagnozą i terapią zaburzeń w życiu psychicznym człowieka oraz w jego relacjach z otoczeniem.
dział zajmujący się samozrozumieniem psychologii jako dyscypliny nauk., założeniami filoz. leżącymi u jej podstaw, wypracowanymi przez nią modelami antropologicznymi oraz ogólną analizą procesów psychicznych i zachowań ludzkich.

Słownik języka polskiego PWN

psychologia
1. «nauka badająca powstawanie i przebieg procesów psychicznych oraz motywy ludzkich zachowań»
2. «wydział lub kierunek w szkole wyższej obejmujący studia w tym zakresie»

• psychologiczny • psychologicznie
psychologia rozwojowa «dział psychologii zajmujący się rozwojem psychicznym człowieka i prawami, które nim rządzą»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia