profesor zwyczajny

Encyklopedia PWN

do 1990 najwyższy tytuł nauk. samodzielnego pracownika nauk. w szkole wyższej; ob. stanowisko nauk., na które powołuje właściwy min. osobę z tytułem nauk. profesora.
profesor
[łac. professor ‘nauczyciel’, ‘retor’],
naukozn.
do 1990 tytuł nauk. samodzielnego pracownika nauk., wyższy od docenta a niższy od profesora zwyczajnego; ob. stanowisko, na które powołuje rektor uczelni osobę ze stopniem nauk. doktora habilitowanego lub tytułem profesora.
uniwersytet
[łac.],
najstarszy, a zarazem podstawowy typ europejskiej wielowydziałowej wyższej uczelni, mającej prawo nadawania stopni naukowych i łączącej funkcje dydaktyczne (kształcenie najwyżej kwalifikowanych kadr zawodowych i pracowników nauki) z funkcjami naukowymi (prowadzenie prac badawczych).
naukozn. stopnie i tytuły nauk. przyznawane uczonym po spełnieniu przez nich określonych wymogów w różnych dziedzinach lub dyscyplinach naukowych;
docent
[łac. docens ‘nauczający’],
naukozn. samodzielny pracownik nauk. mający prawo wykładania na wyższej uczelni lub samodzielnego prowadzenia prac nauk.-badawczych, bądź kierownia nimi, w różnych instytucjach naukowych.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia