prędkością fazową

Encyklopedia PWN

prędkość rozprzestrzeniania się fazy fali w danym ośrodku;
prędkość przemieszczania się paczki falowej powstałej w wyniku nałożenia się fal o zbliżonych długościach, np. huku, dudnień, sygnałów świetlnych;
fiz. prędkość rozchodzenia się fali sprężystej w ośrodku materialnym;
fiz. prędkość rozchodzenia się sygnału świetlnego (ogólnie, fali elektromagnetycznej);
pętla fazowa, pętla sprzężenia fazowego, PLL, ang. Phase-Locked Loop,
układ elektroniczny nieliniowy ze sprzężeniem zwrotnym mający na celu utrzymywanie jednakowych wartości częst. i fazy sygnałów wejściowego i wyjściowego.
paczka falowa, pakiet falowy,
fiz. fala skupiona w ograniczonym obszarze przestrzeni.
maszyna elektryczna przetwarzająca energię elektr. w energię mech. ruchu obrotowego (s.e. wirujący) lub, rzadziej, postępowego (silnik liniowy);
fiz. rodzaj maszyny elektrycznej prądu przemiennego, w której zwykle tylko jedno uzwojenie (np. stojana) jest zasilane, a siła elektromotoryczna (SEM) indukowana w obwodzie wtórnym (np. w uzwojeniu wirnika), potrzebna do wytworzenia prądu, a więc i elektromagnetycznego momentu obrotowego, powstaje wyłącznie w wyniku indukcji elektromagnetycznej.
fiz. promieniowanie widzialne i nadfioletowe, emitowane przez cząstki naładowane poruszające się z prędkością większą od prędkości fazowej światła w danym ośrodku (emisja p.Cz. jest zjawiskiem analogicznym do emisji fali akustycznej przez ciało poruszające się w powietrzu z prędkością większą od prędkości dźwięku);
fiz. zaburzenia pól fizycznych rozchodzące się ze skończoną prędkością i przenoszące energię;
zależność prędkości fazowej v;f danego rodzaju fal w ośrodku od częst. fali: v;f = ω/k (lub v;f = νλ), gdzie częst. kątowa ω = 2πν,ν — częst. fali, a liczba falowa k = 2π/λ, λ — długość fali;
dyspersja światła, rozszczepienie światła,
rozkład widmowy światła złożonego (np. białego) na składowe jednobarwne w wyniku dyfrakcji, interferencji lub załamania.
elastooptyka
[łac. elasticus ‘sprężysty’, gr. optikós ‘wzrokowy’ < optós ‘widzia(l)ny’],
optyka naprężeń, fotosprężystość,
doświadczalna metoda analizy stanu naprężenia i odkształcenia w ciałach stałych —
geofiz. powierzchnia w obrębie płaszcza Ziemi, na głęb. ok. 350–400 km, na której następuje wzrost prędkości fal sejsmicznych;
lampa elektronowa próżniowa przeznaczona do generacji i (lub) wzmacniania mikrofal (generator drgań elektrycznych);
układ elektr. powodujący opóźnienie sygnałów elektr. bez zmiany ich kształtu;
fiz. wielkość charakteryzująca układ fizyczny (mechaniczny, elektryczny i in.) pod względem energetycznym;
największa (ok. 84% objętości Ziemi) i najbardziej masywna (ok. 67% masy Ziemi) sfera kuli ziemskiej;
radar
[ang. Radio Detecting and Ranging],
radiolokator, stacja radiolokacyjna,
urządzenie radioelektroniczne lub system złożony ze współpracujących ze sobą urządzeń radioelektronicznych;
Rayleigh
[rẹıli]
lord, John William Strutt Wymowa, ur. 12 XI 1842, Langford Grove k. Maldon (hrab. Essex), zm. 30 VI 1919, Terling Place k. Witham (hrab. Essex),
fizyk brytyjski.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia