powłokę elektronową

Encyklopedia PWN

fiz. przemiana jądrowa polegająca na absorpcji przez jądro atomu elektronu z powłoki elektronowej (najczęściej K) tego atomu i jednoczesnej emisji neutrina;
fiz. jonizacja wywołana przegrupowaniem energii wewnątrz atomu;
model teoret. zjawiska zachodzącego w idealnym, nie oddziałującym kwantowym gazie cząstek Bosego (bozonów) w temperaturach bliskich zera bezwzględnego.
elektron emitowany z zewn. powłoki elektronowej w wyniku przejścia atomu ze stanu wzbudzonego o dostatecznie dużej energii do stanu o niższej energii zamiast kwantu promieniowania rentgenowskiego (tzw. zjawisko Augera).
elektrony walencyjne, elektrony wartościowości,
elektrony zapełniające w atomie danego pierwiastka tzw. orbitale walencyjne, tzn. orbitale o największej dla tego atomu wartości energii (w stanie podstawowym);
elektrony zewn. powłok elektronowych atomu, → elektrony walencyjne.
Fermi Enrico, ur. 29 IX 1901, Rzym, zm. 28 XI 1954, Chicago,
fizyk teoretyk amerykański, pochodzenia włoskiego, jeden z twórców podstaw energetyki jądrowej.
izotypia
[gr.],
izostrukturalność,
występowanie różnych pod względem chem. substancji w tym samym typie struktury krystalicznej;
jon
[gr. iṓn ‘idący’],
atom lub grupa atomów obdarzona dodatnim lub ujemnym ładunkiem elektrycznym;
pierwiastki chemiczne (o liczbach atomowych 57–71) należące do 3 grupy układu okresowego pierwiastków, tworzące w 6 okresie dodatkową rodzinę: lantan (La), cer (Ce), prazeodym (Pr), neodym (Nd), promet (Pm), samar (Sm), europ (Eu), gadolin (Gd), terb (Tb), dysproz (Dy), holm (Ho), erb (Er), tul (Tm), iterb (Yb) i lutet (Lu) (dawniej lantan nie był zaliczany do lantanowców);
magnetyzm
[gr.],
fiz. dział fizyki materii skondensowanej zajmujący się właściwościami magnetyków oraz termin stosowany na określenie właściwości magnetyków przejawiającej się w oddziaływaniu tych ciał między sobą oraz z zewnętrznym polem magnetycznym lub prądem elektrycznym.
fiz. deformacja powłoki elektronowej atomu w zewn. polu elektrycznym;
powstawanie dipolowego momentu elektrycznego dielektryka pod wpływem zewn. pola elektr. lub innych czynników (np. naprężeń mech., ogrzania);
fiz. fale lub cząstki emitowane przez układ materialny; także sam proces emisji.
fiz. fale elektromagnetyczne lub fotony emitowane przez zmienne rozkłady ładunku i zmienne prądy elektr., ładunki poruszające się z niezerowym przyspieszeniem (promieniowanie hamowania i synchrotronowe) lub w ośrodku materialnym z prędkością większą od prędkości światła w tym ośrodku (promieniowanie Czerenkowa), przy zmianach stanu jądra atomowego, powłok elektronowych atomów lub cząsteczek oraz stanu rotacyjnego lub oscylacyjnego cząsteczek, w procesach anihilacji cząstek z antycząstkami (np. elektronów z pozytonami) itp.;
zdolność substancji do łatwego wchodzenia w reakcje chemiczne;
fiz. samorzutna przemiana jądra atomowego, której towarzyszy emisja promieniowania jądrowego i wydzielenie energii, tzw. energii rozpadu
tantal
[łac. < gr.],
Ta, tantalum,
pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 73;
van der Waalsa siły, oddziaływania van der Waalsa,
fiz. słabe dwuciałowe oddziaływania związane z kwantową naturą powłok elektronowych elektrycznie obojętnych atomów lub cząsteczek.
wiązanie koordynacyjne, wiązanie donorowo-akceptorowe,
wiązanie chemiczne, które tworzy para elektronów pochodząca od jednego atomu (donora) wiążącego się z drugim atomem (akceptorem) o nie zapełnionej powłoce elektronowej;

Materiały dodatkowe

Słownik języka polskiego PWN

elektronowa powłoka atomu «zbiór elektronów atomowych o tej samej głównej liczbie kwantowej»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia