policyjnymi

Encyklopedia PWN

poddanie osób lub rzeczy szczególnej kontroli organów policyjnych.
państwo, w którym system prawny lub praktyka działania aparatu państwowego pozbawia obywatela ochrony przed organami bezpieczeństwa publicznego,
zbrodnie w okresie II wojny światowej dokonane w wyniku świadomej i planowej działalności niemieckiej partii narodowosocjalistycznej NSDAP, instytucji i organów państwowych, organizacji III Rzeszy oraz ich funkcjonariuszy.
Aleksander III Romanow, ur. 10 III 1845, Petersburg, zm. 1 XI 1894, Liwadia (Krym),
cesarz ros. od 1881, syn Aleksandra II Romanowa;
Altenloh
[ạltnlo:]
Karl Wilhelm, ur. 25 VI 1908, Hagen, zm. 1985,
funkcjonariusz hitlerowski, prawnik;
Interpol, ang. International Criminal Police Organization, fr. Organisation Internationale de Police Criminelle,
międzynar. organizacja policyjna zał. 1923 w Wiedniu pod nazwą Międzynar. Komisja Policji Kryminalnych (od 1938 siedziba w Berlinie);
organa administracji terenowej 1789–95;
komisje włościańskie w Królestwie Polskim,
komisje powołane ukazami carskimi z 2 III 1864 o uwłaszczeniu chłopów, miały za zadanie wyjaśnianie chłopom znaczenia ukazów, pomoc przy organizowaniu gmin, badanie skarg chłopskich, rozdawanie pustek;
uchwalona z inicjatywy ONZ 1988 (ratyfikowana przez Polskę 1994)
miejsca więzienia i odosobnienia, pracy niewolniczej i masowej zagłady, organizowane przez władze hitlerowskie 1933–45 na terenie III Rzeszy i krajów okupowanych;
polityczno-policyjny system sprawowania władzy na terytorium Polski zajętym IX 1939 przez ZSRR w wyniku agresji i po podziale państwa polskiego dokonanym przez III Rzeszę oraz ZSRR (układ o przyjaźni i granicy zawarty 28 IX 1939, korygujący ustalenia paktu Ribbentrop–Mołotow z 23 VIII 1939).
konspiracyjna formacja policyjna, tworzona od pocz. 1940 jako zalążek przyszłej służby policyjnej podczas powstania powszechnego i w okresie powojennym;
zespół przepisów regulujących odpowiedzialność nieletniego, który w chwili popełnienia czynu zabronionego osiągnął ustawowo wymaganą granicę wieku.
XVIII–XIX w. posterunek pełniący funkcje celno-policyjne, mieszczący się w niewielkim, parterowym lub piętrowym budynku usytuowanym na granicach większych miast u wylotu głównej arterii, przy komorach granicznych i niektórych mostach;
popularne w myśleniu potocznym, lecz występujące również w wywodach pseudonaukowych podejmowanych na użytek ideologiczno-propagandowy, schematy interpretacji wydarzeń i procesów historycznych w kategoriach incydentalnych lub ciągłych i nawarstwionych działań konspiracyjnych (stąd pochodzi nazwa konspiracjonizmu, jako tendencji w myśleniu politycznym).
urzędy dworskie, państw.-centralne i lokalne, ziemskie, miejskie i wiejskie w Polsce i W. Księstwie Litew. do 1795.
hist.:
formacje wojsk. tworzone na terytoriach ZSRR okupowanych przez Niemców spośród miejscowej ludności i byłych żołnierzy Armii Czerwonej;

Słownik języka polskiego PWN

policja «organ państwowy powołany do ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego; też: funkcjonariusze tego organu»
• policyjny • policyjnie • policjant • policjantka
godzina policyjna «ustalona przez władze godzina, po której ludności cywilnej nie wolno znajdować się na ulicach»
państwo policyjne «państwo, w którym rząd drastycznie ogranicza swobody obywateli poprzez działania policji i innych służb»
pies policyjny «pies wytresowany do tropienia przestępców»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia