pogłos

Encyklopedia PWN

fiz. zjawisko przedłużania czasu trwania dźwięku (zanikającego po wyłączeniu źródła dźwięku w przestrzeni ograniczonej, np. w pomieszczeniu zamkniętym czy na placu otoczonym budynkami), spowodowane wielokrotnymi odbiciami fal dźwiękowych, które dochodzą do słuchacza w czasie krótszym niż 70 ms i nie są rozróżniane jako echo.
czas, po którym natężenie dźwięku w pomieszczeniu zamkniętym zmaleje po wyłączeniu źródła dźwięku o umownie przyjętą wartość 60 dB;
akustyka
[gr. akoustikós ‘dotyczący słuchu’],
dział fizyki i techniki tradycyjnie obejmujący naukę o dźwięku rozumianym jako zjawisko słyszalne, związane z rozchodzeniem się fal sprężystych w ośrodku gazowym, a w miarę rozwoju także w ośrodkach ciekłym i stałym.
ambiofonia
[łac. ambo ‘oba’, gr. phōnḗ ‘głos’],
metoda korygowania warunków akustycznych studia lub sali koncertowej i uzyskiwania odpowiedniego nagłośnienia przez wydłużenie lub skrócenie czasu pogłosu.
Blicher
[blẹkər]
Steen Steensen, ur. 11 X 1782, Vium, zm. 26 III 1848, Spentrup,
duński nowelista i poeta, pastor;
wrażenie słuchowe (lub zmierzony sygnał) wywołane przez powracający impuls fali sprężystej odbitej od przeszkody, dochodzące do obserwatora (lub odbiornika) z takim opóźnieniem czasowym, które pozwala na odróżnienie go od impulsu fali bezpośredniej;
telekom. zjawisko powtórnego odbioru tego samego sygnału radiowego;
dyscyplina wiedzy o kulturze, której przedmiotem poznania jest folklor.
fiz. pomiarowe pomieszczenie zamknięte zapewniające warunki zbliżone do tych, w jakich występuje pole akustyczne dyfuzyjne (rozproszone);
Mazanowski Antoni, ur. 10 VIII 1858, Horostyta (Podlasie), zm. 24 XI 1916, Kraków,
historyk literatury pol.;
wytwarzanie lub modyfikowanie pola akustycznego w określonym obszarze przestrzeni zamkniętej (sala koncertowa, wnętrze kościoła, studio radiowe i telewizyjne i in.) lub otwartej (np. stadion sport., plac) za pomocą dźwiękonadawczych i dźwiękoodbiorczych urządzeń elektroakustycznych (elektroakustyka).
zespół pomieszczeń (studia, pomieszczenia redakcyjne) i urządzeń techn., służących do opracowywania audycji radiowych i ich przekazywania (radiofonia) do nadajników radiofonicznych (nadajnik radiokomunikacyjny), radiowęzłów lub innych rozgłośni w celu wyemitowania do radiosłuchaczy.
rozpraszanie dźwięku, rozpraszanie fali sprężystej,
fiz. zjawisko powstawania akustycznych fal wtórnych w wyniku oddziaływania fali pierwotnej z lokalnymi przeszkodami lub niejednorodnościami ośrodka, czyli obszarami o zmienionej impedancji akustycznej (opór akustyczny);
pismo społ.-lit., wyd. 1873–1906 w Piotrkowie Trybunalskim;

Słownik języka polskiego PWN

pogłos
1. «zjawisko akustyczne polegające na przedłużaniu czasu trwania dźwięku, wywołane działaniem fal odbitych w pomieszczeniu zamkniętym»
2. «zwielokrotnienie dźwięku»
3. «nawiązanie do czegoś, zwłaszcza w czyjejś twórczości»

• pogłosowy
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia