plemię

Encyklopedia PWN

grupa rodów wywodząca pochodzenie od wspólnego, często legendarnego przodka, zamieszkująca wspólne terytorium i związana wspólnotą organizacji społecznych;
Indianie
[hiszp. < gr. < sanskr.],
rdzenni mieszkańcy Ameryki (nazwę tę nadał im K. Kolumb, który użył jej w przekonaniu, że dotarł do Indii), przybyli w wielu falach migracyjnych z północno-wschodniej Azji pomostem lądowym istniejącym w miejscu dzisiejszej Cieśniny Beringa;
Germanie, Germanowie,
grupa ludów indoeuropejskich;
Mahomet, Muhammad Ibn Abd Allah, Muḥammad Ibn ‘Abd Allāh, ur. ok. 570, Mekka, zm. 8 VI 632, Medyna,
założyciel islamu, twórca kalifatu arabsko-muzułmańskiego.
Syberia, Sibir’, Sybir,
kraina geogr. w Azji Północnej, gł. część azjat. terytorium Rosji;
Asam, hindi Asam, ang. Assam Wymowa,
stan w północno-wschodnich Indiach, położony na północ i wschód od Bangladeszu;
Anaza
[arab.],
‘Anaza,
konfederacja plemion beduińskich znana od czasów przedmuzułmańskich;
lud drawidyjski mieszkający gł. w środkowym Beludżystanie (Pakistan), również w Afganistanie i Iranie;
Budda
[sanskr. buddha ‘przebudzony’, ‘oświecony’],
Buddha, właśc. Siddhartha Gautama, ur. ok. 560 p.n.e., wieś Lumbini w pobliżu Kapilawastu (obecnie w Nepalu), zm. ok. 480 p.n.e., Kuśinagara (ind. stan Bihar),
twórca uniwersalistycznej religii misyjnej zwanej od jego przydomka buddyzmem.
nazwa anonimowego zapisku z ok. poł. IX w.;

Materiały dodatkowe

Cezar, Wojna galijska, łac. Commentarii de bello Gallico
Madagaskar — wyspa skarbów
Nowa Gwinea — wyspa łowców głów
Dominika — kraina Karaibów
szlachar, tracz długodzioby, Mergus serrator

Słownik języka polskiego PWN

plemię
1. «grupa rodów wywodząca się od wspólnego przodka, zamieszkująca wspólne terytorium i związana wspólnotą organizacji społecznych»
2. daw. «pokolenie, potomstwo, ród»

• plemienny
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia