plastyczna

Encyklopedia PWN

obróbka plastyczna, przeróbka plastyczna,
rodzaj obróbki bezwiórowej, gł. metali i ich stopów (aluminium, miedzi, żelaza), tworzyw sztucznych (np. prasowanie tworzyw sztucznych), drewna (drewna obróbka), której celem są zmiany kształtu i wymiarów przedmiotów przez ich trwałe odkształcenie plast. (odkształcenie), przy jednoczesnej zmianie właściwości mech. materiału i uzyskaniu odpowiedniego rozkładu naprężeń wewn.;
dział chirurgii zajmujący się usuwaniem lub zmniejszaniem zniekształceń wrodzonych (wad wrodzonych, rozwojowych) lub nabytych (blizn, pourazowych lub pochorobowych ubytków tkanek), powodujących ograniczenie czynności lub zeszpecenie;
grupa plastyków działająca w Poznaniu od 1970 do końca lat 70.;
proces technol. zmieniający głównie właściwości mech. stali i niektórych stopów nieżelaznych w stanie stałym przez wywołanie w nich zmian strukturalnych, będących efektem łącznego oddziaływania temperatury, czasu i odkształceń plast. (połączenie zabiegów obróbki cieplnej i plast.).
Scena Plastyczna KUL w Lublinie,
teatr zał. 1969 i kierowany przez L. Mądzika;
stosowane od XIX w. określenie dziedzin twórczości artystycznej percypowanych wzrokowo, obejmujące architekturę, rzeźbę, malarstwo, grafikę, rzemiosło artystyczne.
archeol. kultura epoki brązu (XVI–XIV w. p.n.e.), występująca na terenie środkowego i dolnego Podnieprza
model ciała w teorii plastyczności;
model ciała w teorii plastyczności;
Muzeum Sztuk Plastycznych im. A.S. Puszkina w Moskwie, Muziej izobrazitielnych iskusstw imieni A.S. Puszkina,
placówka otwarta 1912 pod nazwą Muzeum Sztuk Pięknych im. Aleksandra III, jako część Uniw. Moskiewskiego;
odkształcenie plastyczne, odkształcenie trwałe,
odkształcenie, które nie zanika po usunięciu sił zewn. (następuje trwałe wzajemne przemieszczenie cząstek ciała);
1945–96 wyższe uczelnie artyst. w Polsce,
przedsiębiorstwo państw., zał. 1951 w Warszawie;
wybuchowe materiały plastyczne, pot. plastyki, plastiki,
materiały wybuchowe dające się łatwo formować i mające dobrą przyczepność do podłoża;
proces technol., którego celem jest nadanie wytwarzanym produktom wymaganych kształtów (o. ubytkowa, obróbka plastyczna) albo właściwości fiz. i chem. (obróbka cieplna, obróbka cieplno-chemiczna, obróbka cieplno-plastyczna) bądź magnet. (obróbka cieplno-magnetyczna);
Schulz Bruno Wymowa, ur. 12 VII 1892, Drohobycz, zm. 19 XI 1942, tamże,
prozaik, eseista, malarz, grafik i rysownik.
Wyspiański Stanisław, ur. 15 I 1869, Kraków, zm. 28 XI 1907, tamże,
malarz, dramatopisarz, poeta, inscenizator, reformator teatru, autor Wesela.

Słownik języka polskiego PWN

chirurgia plastyczna «chirurgia zajmująca się uzupełnianiem brakujących lub zniekształconych części ciała»
mapa plastyczna «trójwymiarowy, wypukły model terenu»
masa plastyczna «tworzywo sztuczne»
operacja plastyczna «operacja mająca na celu usunięcie oszpeceń lub nieprawidłowości w budowie różnych części ciała»
plastyczny
1. «mający związek z twórczością artystyczną malarza, rzeźbiarza, grafika itp.»
2. «mający wyraźnie zarysowane kontury i kształty, sprawiający wrażenie trójwymiarowości»
3. «przedstawiający coś w sposób obrazowy, żywy, barwny»
4. «dający się formować w dowolne kształty i zachowujący taki zmieniony kształt»
5. «nadający czemuś kształt»

• plastycznie
film stereoskopowy, plastyczny, trójwymiarowy «film, który daje wrażenie trójwymiarowej przestrzeni»
odkształcenie plastyczne techn. «odkształcenie nieznikające po odjęciu sił zewnętrznych»
sztuki piękne, plastyczne «architektura, rzeźba, malarstwo, grafika i rzemiosło artystyczne»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia