pijarski

Encyklopedia PWN

szkoły prowadzone od XVII w. przez pijarów;
Bielski Szymon, ur. 1745, zm. 1826,
nauczyciel, wydawca, historyk, pijar;
Konarski Stanisław (imię zakonne), właśc. Hieronim Konarski, ur. 30 IX 1700, Żarczyce (pow. chęciński), zm. 3 VIII 1773, Warszawa,
pedagog, reformator szkolnictwa, pisarz polityczny, poeta i dramaturg, pijar.
biblioteka
[gr.],
instytucja, która pełni określone funkcje społeczne (badawcze, edukacyjne, kulturalne, rekreacyjne) przez planowe gromadzenie, opracowanie i udostępnianie zbiorów oraz informowanie o nich; potocznie także pomieszczenie dla książek (budynek, lokal, mebel) i księgozbiór.
Bitner Albert, ur. 1 XII 1845, Paryż, zm. 1 III 1902, tamże,
architekt;
Chróścikowski Samuel, ur. 10 I 1730, Piaski k. Chełma, zm. 16 X 1799, Chełm,
pijar;
internatowa szkoła średnia w Warszawie, prowadzona przez pijarów, założona 1740 przez S. Konarskiego;
Corazzi
[korạcci]
Antonio Wymowa, ur. 17 XII 1792, Livorno, zm. 28 IV 1877, Florencja,
architekt włoski, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli późnego klasycyzmu europejskiego.
Golański Filip Neriusz, ur. 30 VIII 1753, Kraków, zm. 26 I 1824, Wilno,
teoretyk literatury, mówca;
Jakubowski Adam Kacper, ur. 30 XII 1801, Warszawa, zm. 9 XII 1882, tamże,
pedagog, ksiądz;
szkoły średnie (kolegia) i wyższe (akademie) prowadzone przez jezuitów;
szkolnictwo o charakterze wyznaniowym.
gł. kierunek lit. okresu oświecenia w Polsce, klasycyzm.
Komorowski Adam Ignacy, ur. 1699, Chyżowice k. Hrubieszowa, zm. 2 III 1759, Skierniewice,
arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski;
Kopczyński Onufry (imię zakonne), właśc. Andrzej Kopczyński, ur. 30 XI 1735, Czerniejewo k. Wrześni, zm. 14 II 1817, Warszawa,
gramatyk i pedagog, pijar; nauczyciel szkół pijarskich i Collegium Nobilium;
Kwiatkowski Kajetan, ur. ok. 1769, zm. 30 X 1852, Warszawa,
historyk, bibliofil;
Lubieszów, Lubesziw, Liubeshiv,
osiedle miejskie na Ukrainie, w obwodzie wołyńskim, na Polesiu, nad Stochodem (dopływ Prypeci), w pobliżu granicy z Białorusią.
miasto powiatowe w województwie lubelskim, na Równinie Łukowskiej, nad Krzną Południową.
moralitet
[niem. < łac.],
późnośredniow. i renes. gatunek dram. o charakterze alegoryczno-dydaktycznym; przybierał formę uniwersalnej przypowieści na temat doczesnych pokus, upadku i zbawienia,

Słownik języka polskiego PWN

pijar «członek katolickiego zakonu założonego w XVI w. w Rzymie»
• pijarski
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia