perska

Encyklopedia PWN

Dariusz I Wielki, staropers. Dāryavuš, gr. Dareíos, z dynastii Achemenidów, ur. ok. 550 p.n.e., zm. 486 p.n.e.,
król perski od 522.
Onsuri, Unsuri, Abolkasem, Onsuri z Balchu, ur. ok. 950, zm. ok. 1040,
poeta perski;
kraj w południowo-zachodniej Azji, którego urzędowa nazwa została 1935 zmieniona na Iran.
całokształt spraw związanych z wojskiem i sposobem prowadzenia wojny.
Basra, Al-, Al-Baṣrah,
m. w południowo-wschodnim Iraku, na Niz. Mezopotamskiej, nad rz. Szatt al-Arab, 120 km od jej ujścia do Zat. Perskiej;
Buszahr, Būshahr, Buszir,
m. w południowo-zachodnim Iranie, na półwyspie, nad Zat. Perską.
Datys, żył w VI–V w. p.n.e.,
dowódca wojsk perskich, pochodzenia medyjskiego;
Etesami Parwin, ur. 1910, zm. 1941, Teheran,
poetka perska;
Isma’il I, Ismā‘īl, założyciel dyn. Safawidów, ur. 17 VII 1487, Ardebil(?), zm. 23 V 1524, tamże,
szach perski, restaurator państwa perskiego, poeta;
Mani, Manes, Manicheusz, ur. ok. 216, Seleucja-Ktezyfont (Mezopotamia), zm. ok. 276,
perski reformator religijny; twórca manicheizmu i sekty manichejczyków.
Manuczehri, Minuczehri, Abu Nadżim Ahmad, data ur. nieznana, zm. ok. 1040,
poeta perski;
Rudaki, Abu Abd Allah Dżafar, ur. 850 lub 860, Rudak k. Samarkandy, zm. 940,
perski poeta i muzyk;
Seldżucy, Seldżukidzi,
dynastia tureckiego pochodzenia, panująca w Iranie, Iraku, Syrii i w Anatolii.

Słownik języka polskiego PWN

język perski «urzędowy język w Iranie»
kot perski «kot domowy, mający długą sierść, wokół szyi tworzącą kryzę, i stosunkowo krótki, puszysty ogon»
perski dywan, kobierzec «dywan, kobierzec pochodzący z Persji, zdobiony motywami roślinnymi, scenami figuralnymi i zwierzęcymi; też: dywan wykonany na wzór takiego dywanu»
perski jarmark, rynek «jarmark, na którym sprzedaje się rzeczy często niedostępne w sklepach, zwykle starocie»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia