parlamentarna

Encyklopedia PWN

określenie dotyczące zachowań mniejszości członków parlamentu, które mają na celu uniemożliwienie prowadzenia obrad lub podjęcia przez parlament (komisje parlamentu) uchwały, wykorzystujących legalne środki procedury parlamentarnej, np. dużą liczbę długich wystąpień w debacie, zgłaszanie wielu wniosków formalnych lub poprawek i żądanie oddzielnych głosowań, a także opuszczanie sali obrad, aby — wskutek tzw. zerwania kworum — uniemożliwić dalsze postępowanie izbie lub komisji;
jedna z funkcji współczesnego parlamentu, szczególnie istotna dla jego relacji z władzą wykonawczą (organami rządowymi) i wiążąca się z zasadą politycznej odpowiedzialności rządu (jego członków) przed parlamentem.
frakcja parlamentarna, partyjny klub parlamentarny,
ugrupowanie członków parlamentu (posłów, senatorów) należących do tej samej partii, prowadzące wspólną politykę w parlamencie.
forma rządów, w której właściwy proces sprawowania władzy realizuje się między parlamentem a rządem;
zwyczajowa nazwa ugrupowań lub partii politycznych, które przegrały ostatnie wybory, nie wchodzą w skład rządu, a zasiadają w parlamencie.
zespół precedensów i zwyczajów wykształconych w procesie stosowania norm prawnych regulujących sposób działania parlamentu.
klub parlamentarny utworzony VI 1989 przez posłów i senatorów wybranych z listy Kom. Obywatelskiego „Solidarność” w wyborach parlamentarnych VI 1989;
pomocnicze organy parlamentu, złożone z jego członków i przygotowujące projekty decyzji parlamentarnych w dziedzinie ustawodawstwa i kontroli.
udostępnienie publiczności wstępu na posiedzenia plenarne parlamentu, sprawozdań z posiedzeń, druków parlamentarnych oraz relacjonowanie przebiegu obrad.
księga protokołów podająca w porządku chronologicznym przebieg obrad, wypowiedzi członków parlamentu oraz treść uchwał parlamentu.
jeden z gł. organów Wspólnot Eur., od 1962 → Parlament Europejski.
szczególne uprawnienia przysługujące osobie piastującej mandat deputowanego (posła) lub senatora;
system rządów, w którym egzekutywa jest dwuczłonowa; prezydent wybierany w wyborach powszechnych dysponuje kompetencjami umożliwiającymi kontrolowanie zarówno parlamentu, jak i rządu;
sposób powoływania obywateli w skład parlamentu, polegający na głosowaniu przez wyborców na kandydatów lub listy kandydatów wysunięte przez partie polityczne, inne organizacje lub grupy obywateli;
przeprowadzone na skutek ustaleń pomiędzy opozycją związaną z Solidarnością i stroną partyjno-rządową podczas obrad Okrągłego Stołu
w Polsce od XV w. najwyższy organ ustawodawczy, w okresie II RP — jedna z izb parlamentu, w PRL — formalnie najwyższy organ władzy państwowej, w III RP — łącznie z senatem władza ustawodawcza.
Piłsudski Józef Klemens, pseud. Ziuk, Wiktor, Mieczysław, ur. 5 XII 1867, Zułów (Litwa), zm. 12 V 1935, Warszawa,
polityk, mąż stanu, Marszałek Polski.
partia polityczna, założona XI 1892 na zjeździe socjalistów w Paryżu przez działaczy II Proletariatu, Zjednoczenia Robotniczego, Związku Robotników Polskich i Gminy Narodowo-Socjalistycznej;

Materiały dodatkowe

Słownik języka polskiego PWN

frakcja parlamentarna «ugrupowanie członków parlamentu o wspólnej przynależności partyjnej»
monarchia parlamentarna «monarchia, w której monarcha sprawuje funkcje reprezentacyjne, natomiast parlament wydaje ustawy, określa skład rządu i zasady polityki»
parlamentarny
1. «odnoszący się do parlamentu»
2. «zgodny z dobrymi obyczajami»

• parlamentarnie
system parlamentarno-gabinetowy, parlamentarny «system rządów, w którym rząd z premierem na czele jest odwoływany i powoływany przez głowę państwa, a odpowiedzialność ponosi przed parlamentem»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia