palant

Encyklopedia PWN

palant
[wł.],
sport gra zespołowa polegająca na wybijaniu małej, twardej piłki specjalnym kijem;
baseball
[bẹısbo:l] Wymowa,
dyscyplina sport., nar. gra amerykańska.
Fogg Mieczysław, właśc. M. Fogiel, ur. 30 V 1901, Warszawa, zm. 3 IX 1990, tamże,
piosenkarz;
krykiet
[ang. cricket < staroang. crice ‘kij’, ‘drążek’],
dyscyplina sport., której zasady gry są zbliżone do palanta i baseballu; nar. gra w Anglii;
siatkówka, piłka siatkowa,
zespołowa gra sport. dla 2 drużyn po 6 zawodników; rozgrywana wg określonych zasad (m.in. każdej drużynie wolno odbić 3-krotnie piłkę zanim przebije ją na stronę przeciwnika), na boisku o wymiarach 9 x 18 m;

Słownik języka polskiego PWN

palant
1. «gra, w której uczestnicy, podzieleni na dwie drużyny, podbijają pałką małą piłkę gumową; też: pałka do podbijania piłki w tej grze»
2. obraźl. «o kimś, kto budzi niechęć i irytację swoim zachowaniem»

• palantowy
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia