opętany

Encyklopedia PWN

wg teologii stan człowieka owładniętego przez złe moce lub demony;
Gombrowicz Witold Marian, ur. 4 VIII 1904, Małoszyce k. Opatowa, zm. 25 VII 1969, Vence (Francja),
prozaik, dramatopisarz, eseista, autor Ferdydurke i Dziennika.
Minc Tadeusz, ur. 4 II 1924, Łódź, zm. 22 II 1992, Warszawa,
reżyser, aktor;
Pudumajpittan
[tamilskie, ‘opętany nowością’],
Putumaipittaṉ, właśc. Sokkalingam Wiruttasalam, ur. 25 IV 1906, Tirupattirippulijur, zm. 30 VI 1948, Tiruwanandapuram,
indyjski pisarz tworzący w języku tamilskim, krytyk i teoretyk literatury;
jedna z narodowych literatur indyjskich powstająca w języku tamilskim (na obszarze dzisiejszego stanu Tamilnadu),
Wycichowska Ewa, ur. 29 XI 1949, Poznań,
tancerka, choreograf, pedagog.
Adjani
[adżanị]
Isabelle, ur. 27 VI 1955, Paryż,
fr. aktorka filmowa i teatr., pochodzenia algiersko-niemieckiego;
Benedict
[bẹnıdıkt]
Ruth Fulton Wymowa, ur. 5 VI 1887, Nowy Jork, zm. 17 IX 1948, tamże,
przedstawicielka amerykańskiej antropologii kulturowej.
candomblé
[kãndomblẹ],
religiozn. synkretyczny kult afroamer. rozpowszechniony w Brazylii, zwłaszcza w stanie Bahia;
Di Palma Carlo, pseud. Charles Brown, ur. 17 IV 1925, Rzym,
wł. operator filmowy;
Girotti
[dżirọtti]
Massimo, ur. 18 V 1918, Mogliano k. Maceraty, zm. 5 I 2003, Rzym,
wł. aktor filmowy;
termin zbiorczy obejmujący zróżnicowane przejawy religii naturalnej, występujące w przeszłości i współcześnie na obszarze subkontynentu indyjskiego i rozwijające się z jednej strony w opozycji do indyjskich uniwersalistycznych religii zbawienia (buddyzm, dźinizm) oraz islamu, z drugiej zaś do autochtonicznych religii plemiennych.
neorealizm
[gr.-łac.],
rozbudowane systemy rel. austronezyjskich mieszkańców Polinezji.
Racine
[rasịn]
Jean Baptiste Wymowa, ur. 21 XII 1639, La Ferté-Milon, zm. 21 IV 1699, Paryż,
francuski poeta i dramatopisarz; jeden z głównych przedstawicieli klasycyzmu.
Radiguet
[radigẹ]
Raymond, ur. 18 VI 1903, Saint-Maur-des-Fossés, zm. 12 XII 1923, Paryż,
pisarz francuski;
synkretyczna religia afrochrześc. na Kubie;
synkretyczna religia afrokatol. na Trynidadzie (Małe Antyle);
szatan
[gr. satanás < hebr. sātān ‘przeciwnik’, ‘oskarżyciel’, ‘oszczerca’],
w Biblii oraz w chrześcijaństwie, judaizmie i islamie (szejtan) nadziemska istota wroga człowiekowi;

Słownik języka polskiego PWN

opętany II «człowiek szalony, nieobliczalny»
• opętana
opętany I
1. «o człowieku: taki, który zachowuje się nieobliczalnie»
2. «o zjawiskach, uczuciach itp.: szalony, gwałtowny»
opętaćopętywać
1. «uzależnić kogoś, coś od siebie»
2. «o uczuciach: ogarnąć kogoś»
opętanie «obłęd»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia