okres archaiczny

Encyklopedia PWN

w nauce prawa nazwa określająca ogół norm prawnych z okresu ukształtowania się organizmów państwowych.
dziedzina plast. twórczości symbol., której przedmiotem jest kształtowanie kompozycji trójwymiarowych, na ogół pozbawionych funkcji użytkowych;
iurisprudentia
[łac., ‘nauka prawa’, ‘prawoznawstwo’],
w starożytnym Rzymie wiedza prawnicza w szerokim znaczeniu, podbudowana znajomością prawa i doświadczeniem w jego stosowaniu przez uczonych prawników;
systemy miar długości, powierzchni, objętości oraz wag kształtujące się w trakcie wielowiekowego procesu, w podstawowych dziedzinach działalności ludzkiej, wymagających oceny wielkości: w pracy ludzkiej i zwierzęcej, w produkcji (np. rolnictwo, górnictwo, rzemiosło), w podróżach, handlu i transporcie oraz innych, codziennych sytuacjach (np. odległość mierzona zasięgiem wzroku, czułością słuchu).
termin oznaczający porządki prawne staroż. ludów żyjących w basenie M. Śródziemnego (gł. Greków i Rzymian) oraz państw staroż. Bliskiego Wschodu.
wyroby z brązu charakterystyczne dla sztuki Chin;
Dunikowski Ksawery, ur. 24 XI 1875, Kraków, zm. 26 I 1964, Warszawa,
rzeźbiarz i malarz.
Eliade Mircea Wymowa, ur. 9 III 1907, Bukareszt, zm. 22 IV 1986, Chicago,
rumuński filozof, pisarz, jeden z najwybitniejszych religioznawców okresu powojennego.
w staroż. Grecji proces ekspansji na tereny (z reguły zamor.) zamieszkane przez nie-Greków. Miasto, które zakładało kolonię,
Szkocja, Scotland,
część Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej;
plac na północny zachód od Akropolu;
Cytowska Maria, ur. 6 III 1922, Warszawa, zm. 14 XI 2007, tamże,
filolog klasyczny;

Materiały dodatkowe

Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia