ogólną

Encyklopedia PWN

kodeks
[łac. codex ‘księga’, ‘spis’],
prawo akt normatywny, współcześnie wydawany z reguły w formie ustawy, stanowiący zbiór zasadniczych przepisów regulujących wyodrębnione dziedziny stosunków społecznych;
krzywa, linia,
mat. pojęcie, którego precyzyjne, jednoznaczne określenie jest bardzo trudne (określa się je różnie w różnych dziedzinach matematyki).
pedag. ogół czynności i procesów umożliwiających ludziom poznanie przyrody, społeczeństwa i kultury, a zarazem uczestnictwo w ich przekształcaniu, jak również możliwie wszechstronny rozwój sprawności fizycznych i umysłowych, zainteresowań i zdolności, także wyrobienie odpowiednich postaw i przekonań.
metoda
[gr. méthodos ‘sposób badania’],
metodol. termin używany w kilku różnych znaczeniach, z których najważniejsze to: 1) sposób postępowania, dobór rodzaju działania (dobór i kolejność czynności składowych działania złożonego) świadomie stosowany z możliwością powtórzenia go we wszystkich przypadkach danego typu; 2) zespół czynności i środków zastosowanych w określony sposób do osiągnięcia określonego celu; 3) sposób wykonania danego zadania praktycznego lub rozwiązania problemu teoret.; 4) zespół założeń ogólnych przyjmowanych jako ramy lub wytyczne badania.
równania zawierające niewiadomą funkcję y = y(x) jednej zmiennej x, jej pochodne y(k)(x) różnych rzędów, jak też zmienną niezależną x;
Tomasz z Akwinu, Akwinata, Doktor Anielski, święty, ur. 1224 lub 1225, Roccasecca k. Neapolu, zm. 7 III 1274, Fossanova,
teolog i filozof, twórca tomizmu.
bilans księgowy, bilans przedsiębiorstwa,
ekon. zestawienie wyrażonych wartościowo zasobów majątkowych (aktywów) oraz źródeł ich finansowania (pasywów) na dany dzień, zwany bilansowym, którym jest zwykle ostatni dzień roku kalendarzowego.
czasopisma poświęcone utrwalaniu i upowszechnianiu wyników badań nauk., dostarczaniu informacji o rozwoju i postępach nauki we wszystkich jej dziedzinach, wydawane w zasadzie przez instytucje nauk. i przeznaczone przede wszystkim dla środowisk naukowych.
fitopatologia
[gr. phytón ‘roślina’, páthos ‘cierpienie’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
patologia roślin,
nauka o chorobach roślin; zajmuje się przyczynami (etiologia), przebiegiem (patogeneza) i szerzeniem się (epidemiologia fitopatologiczna) chorób roślin oraz metodami i sposobami ochrony roślin przed chorobami.
fizyka
[gr. physikḗ ‘przyrodoznawstwo’ < phýsis ‘natura’, ‘przyroda’],
nauka o budowie oraz właściwościach materii i działających na nią siłach;
Freud
[froid]
Sigmund Wymowa, ur. 6 V 1856, we Freibergu (ob. Příbor, Czechy), zm. 23 IX 1939, Londyn;
austriacki neurolog i psychiatra, twórca psychoanalizy.
metodol. zdania (twierdzenia) ogólne, odnoszące się do większej liczby faktów z przeszłości, zawierające wyznaczniki czasowo-przestrzenne, bądź imiona własne czy terminy, które nie dają się zdefiniować bez imion własnych;
grawitacja
[łac. gravitas ‘ciężkość’],
ciążenie powszechne,
zjawiska fizyczne, wśród których najważniejsze polega na wzajemnym przyciąganiu się wszystkich ciał;
Hirosima, Hiroshima Wymowa,
miasto w Japonii, w południowo-zachodniej części wyspy Honsiu, u ujścia rzeki Ōta do Wewnętrznego Morza Japońskiego.
historiografia
[gr. historía ‘badanie’, ‘informacja’, ‘opowiadanie’, gráphō ‘piszę’],
pisarstwo historyczne, nagromadzone teksty dotyczące przeszłości, nauka historyczna.
językoznawstwo, lingwistyka,
nauka o językach indywidualnych i o języku w ogóle, tzn. o charakterystycznej dla człowieka zdolności mówienia, która odróżnia go od zwierząt.
dyscyplina filoz. w dużym stopniu pokrywająca się zakresowo i treściowo z tym, co jest obecnie nazywane filozofią przyrody nieożywionej.
litologia
[gr.],
nauka o skałach, zajmująca się ich ogólną charakterystyką na podstawie danych z zakresu petrologii, stratygrafii, sedymentologii, niekiedy również petrochemii i petrofizyki;
kierunek ekonomiczny, zwany też szkołą równowagi ogólnej lub szkołą matematyczną, powstały w latach 70. XIX w. na politechnice w Lozannie, w ramach neoklasycznego nurtu w ekonomii.
w aspekcie pragmatycznym — nauka o metodach działalności nauk. i stosowanych w nauce procedurach badawczych;

Słownik języka polskiego PWN

ogólny
1. «dotyczący ogółu osób»
2. «obejmujący całokształt czegoś»
3. «odnoszący się do wielu podobnych przedmiotów, zjawisk»
4. «składający się ze szczegółów»

• ogólność
język ogólny «odmiana języka narodowego znana ogółowi społeczeństwa»
nazwa ogólna log. «nazwa mająca więcej niż jeden desygnat»
plan ogólny «ujęcie pleneru lub wnętrza z całymi sylwetkami aktorów»
sąd ogólny log. «sąd odnoszący się do wszystkich przedmiotów danej klasy»
zdanie ogólne log. «zdanie odnoszące się do wszystkich przedmiotów danej klasy»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia