ochrona konserwatorska

Encyklopedia PWN

ekol. zachowanie, właściwe wykorzystanie oraz odnawianie składników i zasobów przyrody żywej i nieożywionej;
system prawny trwałej opieki nad ruchomymi i nieruchomymi obiektami zabytkowymi, stanowiącymi dobra kultury narodowej, w celu ich zachowania, należytego utrzymania, społecznie celowego wykorzystania oraz udostępniania do celów naukowych, dydaktycznych i wychowawczych;
konserwacja zabytków
[łac. conservare ‘zachowywać’, ‘strzec’],
ustawowo zagwarantowany zakres podstawowych działań w systemie ochrony dziedzictwa narodowego;
archeologia
[gr. archḗ‘zasada’, ‘podstawa’, ‘starożytny’, ‘dawny’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
nauka historyczna badająca przeszłość dawnych społeczeństw (głównie na podstawie wykopalisk), źródłoznawcza dziedzina szeroko pojmowanej historii (łącznie z prahistorią).
wszelkie materialne ślady działania ludzi w przeszłości, umożliwiające rekonstrukcję różnych dziedzin ich bytowania;
cmentarz w Warszawie; zał. 1884 na terenie rozparcelowanego folwarku i w. Bródno, pierwotnie dla pochówku niezamożnej ludności Pragi, a od 1888 również całej Warszawy.
Lenart Bonawentura, ur. 8 VII 1881, Oświęcim, zm. 9 IV 1973, Warszawa,
artysta introligator, konserwator książek, grafik;
Zachwatowicz Jan, ur. 4 III 1900, Gatczyna k. Petersburga, zm. 18 VIII 1983, Warszawa,
ojciec Krystyny, architekt, historyk architektury, konserwator;
urb. zachowane zgrupowanie historycznych budowli miasta wraz z układem urbanistycznym sieci ulic, rynku lub planu;
nowy cmentarz żydowski w Łodzi,
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia