nerwica

Encyklopedia PWN

nerwice, neurozy, psychonerwice,
grupa zaburzeń psychicznych stanowiących szczególnie nasilone lub długotrwałe odmiany reakcji na trudne sytuacje psychiczne i społ., które powodują cierpienie, sprzyjają nieprzystosowaniu i ograniczają możliwość swobodnego rozwoju osobowego;
Freud
[froid]
Sigmund Wymowa, ur. 6 V 1856, we Freibergu (ob. Příbor, Czechy), zm. 23 IX 1939, Londyn;
austriacki neurolog i psychiatra, twórca psychoanalizy.
med. grupa objawów zaburzeń psychicznych;
psychol. reakcje psychiczne pojawiające się w sytuacjach wywołujących poczucie lęku i osobistego zagrożenia, umożliwiające zmniejszenie lub eliminację tego poczucia bez zmiany obiektywnej sytuacji;
neurastenia
[łac. < gr. neúron ‘nerw’, asthéneia ‘bezsilność’, ‘słabość’],
zespół asteniczny, zespół przewlekłego zmęczenia,
med. wychodząca z użycia nazwa jednej z postaci nerwicy;
psychastenia
[gr. psychḗ ‘dusza’, asthéneia ‘osłabienie’],
tradycyjna, wychodząca z użycia nazwa postaci nerwicy przejawiającej się m.in. występowaniem fobii, natręctw i depersonalizacji;
Adler Alfred Wymowa, ur. 7 II 1870, Wiedeń, zm. 28 V 1937, Aberdeen (Szkocja),
austr. psychiatra i psycholog, twórca kierunku zw. psychologią indywidualną.
choroba objawiająca się sinicą i zaburzeniami czucia palców, dłoni, stóp, nosa;
akupunktura
[łac. acus ‘igła’, punctura ‘(u)kłucie’],
metoda leczenia ludzi i zwierząt; polega na nakłuwaniu metalowymi igłami tkanek ciała w ściśle określonych miejscach.
anankastyczny zespół, zespół natręctw,
med. zespół zaburzeń psychicznych;
anergia
[gr. ánergos ‘niewykonany’, ‘bezczynny’],
stan niezdolności ustroju do wytworzenia reakcji obronnej na czynnik chorobotwórczy, zniknięcie odczynu alergicznego na substancję, która poprzednio go wywołała;
arsonwalizacja, darsonwalizacja,
zabieg leczniczny;
Artwiński Eugeniusz, ur. 1 III 1892, Warszawa, zm. 10 IX 1944, Lwów,
neurolog i psychiatra;
arytmomania
[gr.],
natręctwo liczenia;
astenia
[gr. asthenía ‘słabość’],
med. osłabienie, brak sił i energii, wyczerpanie intelektualne;
med. objaw zaburzeń psychicznych, odczucie niezwykłej, dziwnej, dram., często zagrażającej zmiany dotyczącej własnych przeżyć, zachowań i całej osobowości, które nabierają szczególnych cech — tracą naturalną oczywistość, są odbierane jako wątpliwe, pozbawione życia, nieautentyczne, jakby sztuczne i mniej prawdziwe;
echolalia
[gr. ēchṓ ‘dźwięk’, ‘odgłos’, ‘echo’, lalía ‘gadanina’],
med. objaw zaburzeń psychicznych; automatyczne, natrętne powtarzanie usłyszanych słów i dźwięków;
erotomania
[gr. érōs, érōtos ‘miłość’, manía ‘szał’],
pot. chorobliwe wzmożenie popędu seksualnego;
fobie
[gr. phóbos ‘strach’],
med. grupa objawów zaburzeń psychicznych, cechujących się względnie utrwaloną tendencją do unikania pewnych sytuacji (miejsc, okoliczności, przedmiotów, roślin, zwierząt lub osób);
Frankl Victor Emil, ur. 26 III 1905, Wiedeń, zm. 2 IX 1997,
austr. psychiatra i psychoterapeuta;

Materiały dodatkowe

Słownik języka polskiego PWN

nerwica «zaburzenie czynności ośrodkowego układu nerwowego charakteryzujące się nadmierną jego pobudliwością i wzmożonymi reakcjami na negatywne bodźce zewnętrzne»
• nerwicowy
nerwica narządowa, wegetatywna «zaburzenie czynności narządów wewnętrznych wywołane przez urazy autonomicznego układu nerwowego»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia