nadzwyczajny

Encyklopedia PWN

fiz. dwa promienie świetlne powstające w wyniku rozdzielenia światła na powierzchni jednoosiowego kryształu opt. anizotropowego (dwójłomność);
pełny tytuł przedstawiciela dyplomatycznego najwyższej klasy wg regulaminu wiedeńskiego z 1815 i konwencji o stosunkach dyplomatycznych z 1961.
tytuł przedstawiciela dyplomatycznego drugiej klasy (wg regulaminu wiedeńskiego z 1815 i konwencji 1961 o stosunkach dyplomatycznych).
do 1990 tytuł nauk. samodzielnego pracownika nauk., wyższy od docenta a niższy od profesora zwyczajnego; ob. stanowisko, na które powołuje rektor uczelni osobę ze stopniem nauk. doktora habilitowanego lub tytułem profesora.
wymierzenie przez sąd, w wypadku wyraźnie wskazanym w ustawie, kary poniżej dolnej granicy przewidzianej za dane przestępstwo lub wykroczenie, orzeczenie kary łagodniejszego rodzaju albo odstąpienia od wymierzania kary i orzeczenia środka karnego.
w pol. parlamencie niestały pomocniczy organ sejmu;
Ogólnorosyjska Nadzwyczajna Komisja do Walki z Kontrrewolucją i Sabotażem, ros. Wsierossijskaja czriezwyczajnaja komissija po bor´bie s kontrriewolucyjej i sabotażem (WCzK), pot. Czeka,
policja polit. w sowieckiej Rosji 1917–22;
zaskarżenie do Sądu Najwyższego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie sądowe w danej sprawie;
ekon. strata wywołana działaniem siły wyższej lub innych zdarzeń niezależnych od przedsiębiorstwa.
dysputa
[łac. disputatio ‘rozprawa’, ‘wykład’],
filoz. średniowieczna, znana już w XII w., forma szkolnej, później uniwersyteckiej, działalności dydaktycznej w zakresie teologii i sztuk wyzwolonych;
w Polsce od XV w. najwyższy organ ustawodawczy, w okresie II RP — jedna z izb parlamentu, w PRL — formalnie najwyższy organ władzy państwowej, w III RP — łącznie z senatem władza ustawodawcza.
Cezar, Gajusz Juliusz Cezar, Caius Iulius Caesar, ur. 13 VII 100 p.n.e., zm. 15 III 44 r. p.n.e., Rzym,
wódz i polityk rzymski.
nikol, pryzmat Nicola,
przyrząd opt. wykonany z materiału dwójłomnego (dwójłomność), najczęściej kryształu szpatu islandzkiego, odpowiednio oszlifowanego, przeciętego na 2 części i sklejonego balsamem kanadyjskim; używany jako liniowy polaryzator światła (polaryzacyjne przyrządy);
Bolesta Ignacy, ur. 16 I 1776, Warszawa, zm. 1838, tamże(?),
pułkownik, dyrektor Banku Pol.; uczestnik powstania kościuszkowskiego 1794;
prawo podjęcie starań przez sprawcę czynu zabronionego w celu zapobieżenia ujemnym skutkom własnego zachowania się lub naprawienia wyrządzonej szkody, a także ujawnienia istotnych okoliczności popełnionego czynu albo zaniechanie dalszej działalności kryminalnej.
element opt. służący do zmiany stanu polaryzacji światła;
docent
[łac. docens ‘nauczający’],
naukozn. samodzielny pracownik nauk. mający prawo wykładania na wyższej uczelni lub samodzielnego prowadzenia prac nauk.-badawczych, bądź kierownia nimi, w różnych instytucjach naukowych.
epifania
[gr.],
religiozn. nagłe ukazanie się (i zniknięcie) bóstwa w realnej postaci lub wizji (w czasie i przestrzeni);

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

nadzwyczajny
1. «wybijający się ponad przeciętność lub bardzo rzadko się zdarzający»
2. «spowodowany szczególnymi okolicznościami lub nieprzewidziany w programie, planie»

• nadzwyczajnie • nadzwyczajność
członek czynny, rzeczywisty, nadzwyczajny, zwyczajny; członek korespondent, członek tytularny «w towarzystwach naukowych: tytuły pracowników naukowych»
dodatek nadzwyczajny «numer dziennika wydawany poza zwykłym nakładem, np. z racji wydarzenia wielkiej wagi»
profesor nadzwyczajny «stanowisko samodzielnego pracownika naukowego, niższe od stanowiska profesora zwyczajnego»
rewizja nadzwyczajna «zaskarżenie do Sądu Najwyższego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie w danej sprawie»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia