nadprzyrodzone

Encyklopedia PWN

Tomasz z Akwinu, Akwinata, Doktor Anielski, święty, ur. 1224 lub 1225, Roccasecca k. Neapolu, zm. 7 III 1274, Fossanova,
teolog i filozof, twórca tomizmu.
filoz. zbiór zalet charakteru, postawa lub siła moralna wyrażająca się w dążeniu do doskonałości i w przestrzeganiu zasad budzących szacunek.
aport
[łac.],
w okultyzmie przedmiot przenoszony przez siły nadprzyrodzone na seansach spirtystycznych.
Ba Xian, Pa sien
[chiń., ‘ośmioro nieśmiertelnych’],
grupa 8 bóstw taoistycznych;
wg chrześcijaństwa gł. cnoty nadprzyrodzone (czyli boskie): wiara, nadzieja, miłość;
czart, bies,
mit. słow. dawne słow. nazwy diabła
pochodząca ze słownictwa plemienia Marind-Anim na Nowej Gwinei zbiorcza nazwa charakterystycznych dla ludów Melanezji bóstw-duchów o cechach przodków totemicznych i herosów kulturowych;
Det unga Sverige
[de ụ̈ŋa swạ̈rjə; szwedz., ‘młoda Szwecja’],
grupa pisarzy szwedzkich o liberalnym światopoglądzie, wzorujących się na ruchu lit. Młode Niemcy, także tytuł czasopisma wyd. od 1841 przez C.A. Adlersparrego
ściśle związane z religią egipską wierzenie, że przez użycie symbol. środków wyrazu, tzn. słów i gestów, człowiek może spowodować konkretnie ukierunkowane działanie bezosobowych potężnych i tajemniczych sił (mocy magicznych), którego skutki sięgną określonych ludzi (żywych lub umarłych) bądź istoty nadprzyrodzone: bóstwa i demony.
fantastyka
[gr.],
niesamowite, często nadprzyrodzone zjawiska, będące wytworem fantazji w mitach, folklorze, utworach plast. i fabularnych; typ twórczości lit., w którym świat przedstawiony zapełniają zjawiska o tym charakterze.
typ twórczości filmowej, w której świat przedstawiony na ekranie wypełniają zjawiska nadprzyrodzone, irracjonalne lub futurologiczne;
lumen fidei
[łac., ‘światło wiary’],
teol. światło nadprzyrodzone, które w przeciwieństwie do światła naturalnego (lumen naturale) uzdalnia intelekt i wolę człowieka do uznania objawienia Bożego.
lumen gloriae
[łac., ‘światło chwały’],
religiozn. uzdolnienie nadprzyrodzone, pozwalające człowiekowi zbawionemu oglądać bezpośrednio Boga („twarzą w twarz”).
religiozn. samoudzielanie się boskiej transcendencji światu ludzkiemu, stanowiące fundamentalne doświadczenie religijne.
subsydiarność
[łac. subsydium ‘pomoc’, ‘wsparcie’],
idea subsydiarności głosi, że każda władza, a w szczególności władza polityczna powinna mieć znaczenie pomocnicze (wspierające) i pobudzające w stosunku do wysiłków podejmowanych przez autonomiczne i samodzielne jednostki, które ją ustanowiły (aspekt pozytywny subsydiarności). Gdziekolwiek jest to możliwe i konieczne, państwo nie powinno odbierać ludziom władzy (rodzicielskiej, służbowej, politycznej na wszystkich szczeblach), którą są oni w stanie sprawować z własnej woli i za pomocą własnych środków, i za której pośrednictwem mogą z pożytkiem realizować się zarówno dla interesu ogółu, jak i własnego (aspekt negatywny subsydiarności). Naczelnym motywem każdej społecznej interwencji winno być niesienie pomocy członkom społeczeństwa, a nie zastępowanie bądź niszczenie ich własnej aktywności.
akt osobowy, świadomy i wolny, afirmujący istnienie Boga, Istoty Najwyższej, siły nadnaturalnej, absolutu;
acheiropita, acheiropoieta, achiropita
[gr. acheiropoíētos ‘nie uczyniony ręką’],
ikon. w sztuce chrześcijańskiej typ przedstawień Jezusa Chrystusa uważanych za powstałe w sposób nadprzyrodzony.
religiozn. syntetyczna, oparta na objawieniu, nauka o człowieku, uprawiana gł. w obrębie teologii chrześcijańskiej.
antropomorfizm
[gr. ánthrōpos ‘człowiek’, morphḗ ‘kształt’],
religiozn. wyobrażanie bóstw i bytów nadprzyrodzonych na podobieństwo ludzkie;
cykl utworów znanych w licznych wersjach językowych i różnorodnych opracowaniach literackich;

Słownik języka polskiego PWN

nadprzyrodzony «przypisywany działaniu innych sił niż prawa natury»
• nadprzyrodzoność
siła nadprzyrodzona, niebieska, nieziemska «czynnik nadprzyrodzony mający wpływ na losy ludzkie»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia