naczynia stołowe

Encyklopedia PWN

naczynia ceramiczne toczone na kole lub wyciskane w formie, wytwarzane w Grecji kontynentalnej, wyspiarskiej, na wybrzeżu Azji Mniejszej, na Sycylii i w południowej Italii od końca II tysiąclecia p.n.e. do III w. p.n.e.;
wyrób ceramiczny (ceramika) o gęstym, białym i nieprzepuszczalnym dla wody i gazów czerepie, który prześwieca w cienkiej warstwie.
ciało stałe bezpostaciowe, o różnorodnych właściwościach i zastosowaniach, zależnych od składu chem. i sposobu wytwarzania.
Baranówka, Baraniwka, Baranivka,
miejscowość na Ukrainie, w obwodzie żytomierskim, nad Słuczem (dorzecze Dniepru);
miśnieńska porcelana, saska porcelana,
pierwsze eur. wyroby z porcelany twardej, produkowane od 1710 w Miśni, na zamku Albrechtsburg.
szklarstwo, w dawnej Polsce zw. także błoniarstwem,
rzemiosło zajmujące się szkleniem okien, wyrobem luster, ozdabianiem naczyń szklanych rysunkiem, grawerunkiem, szlifowaniem, malowaniem, także wykonywaniem malowideł na szkle;
fajans
[od nazwy m. Faenza we Włoszech],
wyrób ceramiczny (ceramika) o porowatym czerepie, barwy od białej przez jasnokremową do czerwonoróżowej, pokryty glazurą (szkliwo) bogatą w dwutlenek cyny.
określenie wytwórni fajansu, używane w Polsce od końca XVII w., na początku XIX w. zastąpione nazwą fajansarnia;
Guś Chrustalny, Guś-Chrustạlnyj,
m. rejonowe w Rosji, w obwodzie włodzimierskim, we wschodniej części Niz. Mieszczorskiej, nad rz. Guś (dopływ Oki).
kredens
[fr. crédence < wł. credenza],
bufet,
mebel do przechowywania głównie naczyń, sztućców i bielizny stołowej;
wyroby szklane, gł. naczynia stołowe i świeczniki, produkowane od 1717 do końca XVIII w. w Hucie Kryształowej pod Lubaczowem (zał. przez A.M. Sieniawskiego).
fajans, kamionka i tzw. terrolity produkowane w działającej 1840–50 wytwórni H. Łubieńskiego w Lubartowie;
różnego rodzaju wyroby szklane produkowane w Polsce na przestrzeni wieków;
porcelit
[łac.-gr.],
półporcelana,
rodzaj wyrobów ceramicznych białych lub kremowych o czerepie spieczonym nieprzeświecającym, porowatości otwartej do 0,8%, pokrytych szkliwem;
wysokiej klasy ceramika stołowa o czerwonym połysku, gładka lub z dekoracją reliefową uzyskiwaną za pomocą matryc i stempli (terra sigillata), masowo produkowana w staroż. Rzymie.
szkło kryształowe, kryształ, szkło ołowiowe,
szkło odznaczające się dużym współczynnikiem załamania światła, pięknym połyskiem, dużą gęstością (do 6 g/cm3);
terra sigillata
[łac., ‘glina wyciskana’],
rzymska ceramika stołowa;
w średniowieczu i czasach nowożytnych rzemiosło wytwarzające niewielkie meble, naczynia kuchenne i stołowe, drewniane narzędzia pracy (np. kołowrotki, warsztaty tkackie) i inne przedmioty;
zegar
[niem.],
przyrząd do wyznaczania czasu.
nazwa serwisu stołowego carycy Katarzyny II;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia