matematyczne

Encyklopedia PWN

znaki i oznaczenia (symbole) służące do zapisywania pojęć mat.
centrum badawcze, zał. 1972 w Warszawie na mocy decyzji akademii nauk: Bułgarii, Czechosłowacji, NRD, Polski, Rumunii, Węgier i ZSRR;
towarzystwo nauk., zał. 1919 (do 1920 pod nazwą Tow. Mat. w Krakowie), z siedzibą w Warszawie (do 1936 w Krakowie);
metody umożliwiające rozwiązywanie problemów optymalizacji, tzn. poszukiwania najlepszych (ze względu na określone wcześniej kryterium oceny) rozwiązań.
układ mech. w postaci punktu materialnego zawieszonego na nieważkiej i nierozciągliwej nici, której drugi koniec jest unieruchomiony;
różnorodne zestawienia będące pomocą przy rozwiązywaniu zadań rachunkowych;
nazwa stosowana najczęściej do okresu rozkwitu matematyki polskiej, który nastąpił w II Rzeczypospolitej i był skoncentrowany w ośrodkach lwowskim i warszawskim;
dział matematyki poświęcony badaniu wnioskowania matematycznego (dowodzenia) oraz problemom podstaw matematyki.
metoda dowodzenia twierdzeń matematycznych;
dział językoznawstwa i matematyki, zajmujący się konstruowaniem formalnych modeli struktury języków naturalnych i ich fragmentów, także teoria gramatyk formalnych, użyteczna również w badaniu języków programowania.
dział matematyki, którego przedmiotem badań, opartych na pojęciu granicy, są funkcje i ich uogólnienia.
przybliżony (wyidealizowany) opis jakiejś klasy zjawisk wyrażony przy użyciu aparatu matematycznego; również interpretacja jakiegoś pojęcia lub teorii matematycznej.
gałąź nauki wyodrębniona z fizyki teoret. i matematyki, zajmująca się analizowaniem teorii fiz. z punktu widzenia ich struktury mat. oraz rozwijaniem teorii mat. na potrzeby fizyki.
dział rachunku prawdopodobieństwa poświęcony metodom zbierania danych i wyciągania z nich wniosków, gdy wiedza a priori o badanym problemie jest sformułowana w postaci pewnych modeli probabilistycznych, odpowiednich dla opisu zjawisk losowych.
grupa matematyków związana w okresie II RP z Uniwersytetem Lwowskim: S. Banach, H. Steinhaus, S. Mazur, W. Orlicz, S. Kaczmarz, J. Schauder, M. Kac i in.;
mat. idealizacja zachowania się kuli bilardowej (bili) na prostokątnym stole (bilard).
dziedzina kartografii zajmująca się teorią odwzorowań kartograficznych, tj. odtwarzania na płaszczyźnie powierzchni kuli ziemskiej w celu sporządzania map.
urządzenia mech., elektromech. lub elektroniczne służące do wykonywania obliczeń mat. lub do automatycznego przetwarzania innej informacji;

Słownik języka polskiego PWN

tablice matematyczne «pomoce rachunkowe służące do rozwiązywania zadań matematycznych»
wahadło matematyczne «punkt materialny, zawieszony na nieważkiej i nierozciągliwej nici, wykonujący cykliczne wahania wokół położenia równowagi, przy czym czas wykonania jednego pełnego cyklu nie zależy od wielkości wychylenia, ale od długości nici»
znaki matematyczne «znaki służące do zapisywania pojęć i zależności rozpatrywanych w matematyce i naukach pokrewnych»
matematyka
1. «nauka posługująca się metodą dedukcji, zajmująca się badaniem zbiorów liczb, punktów i innych elementów abstrakcyjnych»
2. «wydział lub kierunek w szkole wyższej obejmujący studia w tym zakresie»
3. «nauka matematyki jako przedmiot w szkole; też: lekcja tego przedmiotu»

• matematyczny • matematycznie • matematyk • matematyczka
analiza matematyczna «dział matematyki obejmujący teorię granic, ciągów i funkcji, rachunek różniczkowy i całkowy»
indukcja matematyczna «sposób rozumowania stosowany przy dowodzeniu prawdziwości tez lub wzorów matematycznych odnoszących się do liczb naturalnych»
logika matematyczna «dział matematyki zajmujący się badaniem własności wnioskowania matematycznego oraz modeli teorii matematycznych»
statystyka matematyczna «dział matematyki stosowanej zajmujący się metodami wnioskowania o populacji na podstawie losowych prób z tej populacji»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia