mandatów

Encyklopedia PWN

mandat
[łac.],
prawo:
w Polsce kara grzywny za niektóre wykroczenia;
koalicja polit. i komitet wyborczy, utworzone VII 1991;
ugrupowanie polityczne, założone I 2001;
partia polit., utworzona 1990 w Warszawie, powstała w wyniku połączenia Polskiego Stronnictwa Ludowego „Odrodzenie” i większości członków Polskiego Stronnictwa Ludowego (wilanowskiego);
sposób powoływania obywateli do pełnienia funkcji publicznych w organach państwowych, a także w organach samorządowych, partii politycznych i in. organizacji społecznych, przez głosowanie na wysuniętych kandydatów lub ich listy.
ugrupowanie polit., zał. I 2001;
Fińska Partia Socjaldemokratyczna, Suomen Sosialidemokraattinen Puolue, szwedz. Finlands Socialdemokratiska Parti,
fińska partia polit.; zał. 1899 jako Fińska Partia Pracy, 1903 przyjęła obecną nazwę, swój pierwszy program i przystąpiła do II Międzynarodówki;
Samoobrona Rzeczypospolitej Polskiej, do 2000 pod nazwą Przymierze Samoobrona,
partia polit. zał. 1993 jako polit. reprezentacja Związku Zaw. Rolników „Samoobrona” (zarejestrowanego 1991);
sojusz wyborczy PPR, PPS, SL i SD, kierowany przez komunistów;
partia polit. o charakterze socjaldemokr., utworzona VI 1992 w wyniku połączenia Solidarności Pracy, Ruchu Demokr.-Społ. (przewodniczący Z. Bujak) oraz części członków rozwiązanej wcześniej Pol. Unii Socjaldemokr. (przewodniczący T. Fiszbach);
porozumienie wyborcze ugrupowań polit. mniejszości nar. w Polsce, zawarte VIII 1922 z inicjatywy przywódców ruchu syjonistycznego (I. Grunbaum) i nacjonalistów niem. (E. Hasbach) przed wyborami parlamentarnymi;
Hitler Adolf Wymowa, ur. 20 IV 1889, Braunau (Austria), zm. 30 IV 1945, Berlin,
niemiecki polityk, twórca i dyktator III Rzeszy.
Høyre
[họ̈jrə; norw., ‘prawica’] Wymowa,
norweska partia polit., konserwatywna;
naród zamieszkujący głównie Kurdystan, poza jego granicami najwięcej K. żyje w Armenii, Gruzji, Kazachstanie, Azerbejdżanie, Afganistanie, liczna była emigracja K. do Europy (gł. do Niemiec i Szwecji);
ugrupowanie polit. zrzeszające organizacje chrześc.-społ. i chrześc.-lud. w Galicji, zał. 1905;

Materiały dodatkowe

Tabele, zestawienia

Słownik języka polskiego PWN

mandat
1. «kara pieniężna za drobne wykroczenie»
2. «upoważnienie do pełnienia jakiegoś urzędu udzielane przez wyborców; też: czynności i obowiązki z tym związane»
3. «pełnomocnictwo do administrowania niesamodzielnym terytorium; też: terytorium podlegające takiemu pełnomocnictwu»
4. «w dyplomacji: pismo władzy wyższej do władz lub jednostek podległych, wydane w sprawach administracyjno-prawnych»
5. daw. «pisemne rozporządzenie najwyższych instancj»

• mandatowy • mandacik
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia