majuskuła

Encyklopedia PWN

majuskuła
[łac. maiusculus ‘trochę większy’],
wielka litera, w przeciwieństwie do minuskuły, wersalik; występuje w pismach gr., łac. i ich pochodnych;
każde pismo (zbiór znaków graficznych) utrwalone na nośniku pisma stosowanym w poligrafii do składania tekstów, np. na czcionkach, matrycach (linotypowych, monotypowych i in.), fotomatrycach czy też w postaci fontów komputerowych.
alfabetyczne pismo słow., stworzone IX–X w. przez jednego z uczniów św. Cyryla, oparte na majuskule gr. z IX w. i uzupełnione znakami dla dźwięków właściwych ówczesnym dialektom słowiańskim;
spółgłoskowo-samogłoskowe pismo alfabetyczne pochodzenia semickiego, używane przez Greków od przełomie X i IX w. p.n.e. (najstarsze znane teksty datuje się na VIII w.).
kapitaliki
[łac.],
poligr. litery pisma drukarskiego danego kroju, odmiany i stopnia, mające kształt majuskuł (wersalików), a wielkość minuskuł (liter tekstowych) pisma tego samego kroju, odmiany i stopnia;
napisany majuskułą pergaminowy rękopis Biblii w języku gr., pochodzący z V w., od 1628 przechowywany w Londynie (obecnie wystawiony w British Museum);
wersalik
[łac.],
wielkie litery (majuskuły) w piśmie drukarskim.

Słownik języka polskiego PWN

majuskuła «wielka litera alfabetu»
• majuskułowy
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia