mózgowie

Encyklopedia PWN

anat. chrzęstny, chrzęstno-kostny lub kostny szkielet wewn. głowy kręgowców;
mózg, mózgowie, encephalon,
u kręgowców największe skupisko komórek nerwowych (neuron) stanowiące zespół najwyższych ośrodków czuciowych, kojarzeniowych i ruchowych, tworzące z rdzeniem kręgowym ośrodkowy układ nerwowy; m. jest położony w mózgoczaszce.
dyskineza
[gr. dys˜ ‘nie˜’, ‘źle’, kínēsis ‘ruch’],
med. ogólne pojęcie określające neurologiczne zaburzenia czynności ruchu;
Homo erectus
[łac.],
gatunek hominida, który wyewoluował prawdopodobnie w Afryce ok. 2 mln lat temu z populacji Homo habilis, a następnie rozprzestrzenił się na tereny Azji i Europy.
istota biała, substancja biała,
obszary ośrodkowego układu nerwowego zbudowane z wypustek nerwowych i leżących między nimi komórek glejowych (glejowa tkanka);
Konorski Jerzy, ur. 1 XII 1903, Łódź, zm. 14 IX 1973, Warszawa,
neurofizjolog;
rodzina małp wąskonosych Starego Świata, wg tradycyjnego podziału obejmująca szympansy, goryla i orangutana
neurobiologia
[gr. neúron ‘nerw’, bíos ‘życie’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
zespół dyscyplin nauk. badających budowę, rozwój i czynności układu nerwowego człowieka i zwierząt.
neurochirurgia
[gr. neúron ‘nerw’, cheirurgía ‘rękodzielnictwo’],
dziedzina medycyny obejmująca wiedzę o rozpoznawaniu i operacyjnym leczeniu chorób układu nerwowego ośrodkowego (mózgowie i rdzeń kręgowy) oraz nerwów obwodowych;
Pieńkowski Stefan Kazimierz, ur. 27 VIII 1885, Warszawa, zm. 13 IV 1940, Kosogony (Las Katyński k. Smoleńska),
neurolog;
Różycki Stefan Franciszek, ur. 8 III 1886, Warszawa, zm. 30 VI 1953, Poznań,
lekarz anatom;
w podziale czynnościowym: część układu nerwowego kierująca czynnościami organizmu w dużym stopniu zależnymi od ośrodków w mózgu, jak np. ruch i postawa ciała, czucie i percepcja, uczenie się;
Stelmasiak Mieczysław, ur. 18 IV 1909, Płouszowice, zm. 20 VI 1982,
lekarz, anatom;
stwardnienie rozsiane, SM, sclerosis multiplex, sclerosis disseminata,
choroba neurologiczna, należąca do grupy chorób demielinizacyjnych, polegająca na powstawaniu w ośrodkowym układzie nerwowym (mózgowie i rdzeń kręgowy) ognisk rozpadu osłonek mielinowych (rdzennych) włókien nerwowych.
termoregulacja
[gr.-łac.],
biol. utrzymywanie temperatury ciała w zakresie niezbędnym dla prawidłowego przebiegu procesów biologicznych przy zaangażowaniu mechanizmów fizjologicznych (termoregulacja fizjologiczna) i odpowiednich form zachowania się (termoregulacja behawioralna).

Słownik języka polskiego PWN

Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia