logiczne

Encyklopedia PWN

negacja
[łac. negatio ‘zaprzeczenie’, ‘odrzucenie’],
log. funktor jednoargumentowy, będący logicznym odpowiednikiem przeczenia w języku potocznym („nie”, „nieprawda, że”);
inform. jeden z wariantów wprowadzonej przez J. Łukasiewicza notacji polskiej, czyli beznawiasowego zapisu wyrażeń arytmetycznych i logicznych;
panlogizm
[gr. pán ‘wszystko’, logismós ‘rozumowanie’, ‘rozum’],
filoz. nazwa utworzona na określenie doktryny G.W.F. Hegla, głoszącej, że aktualna rzeczywistość jest etapem logicznego rozwoju myśli, a poszczególne zjawiska, zdarzenia są koniecznymi momentami rozwoju przyrody i dziejów ludzkich w procesie realizowania się absolutu,
panteizm
[gr. pán ‘wszystko’, theós ‘Bóg’],
doktryna filozoficzna, wg której Bóg jest tożsamy ze światem, rozumianym jako jedna całość bytowa (monizm).
sformułowany przez B. Pascala (Myśli) słynny argument za istnieniem Boga, wg którego, skoro dla rozumu równie prawdopodobne jest istnienie Boga, jak i Jego nieistnienie, należy zakładać, że On istnieje, gdyż można zyskać nieskończenie wiele, a stracić jedynie śmiertelną egzystencję;
Platon, właśc. Arystokles, gr. Plátōn, Aristoklḗs, łac. Plato, Aristocles, ur. ok. 427, prawdopodobnie w Atenach (wg niektórych świadectw na wyspie Eginie), zm. 347 p.n.e., Ateny,
jeden z najsłynniejszych filozofów starożytnych Grecji; uczeń Sokratesa i nauczyciel Arystotelesa, założyciel Akademii Platońskiej.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia