ligatura

Encyklopedia PWN

ligatura
[łac.],
muz. w notacjach: modalnej i menzuralnej (XII–XVI w.) — znak oznaczający następstwo 2 lub więcej dźwięków;
ligatura
[łac., ‘wiązanka’],
językozn., poligr. znak graficzny powstały z połączenia kilku, najczęściej dwu różnych liter;
abrewiatura
[łac. abbrevio ‘skracam’],
książka:
ważny dział sztuki islamu rozwijający się od VII w.;
dewanagari, nagari,
północnoindyjskie pismo sylabiczne pochodzące od pisma brahmi;
muz.:
system notacji muz. stosowany ok. 1250–1600 do zapisu muzyki, gł. wokalnej, określający dokładnie, za pomocą odpowiedniego kształtu nut, wzajemny stosunek czasu trwania dźwięków na zasadzie podziału rytmicznego: trójdzielnego, uważanego za doskonały (perfectio), lub dwudzielnego (imperfectio);
system notacji muz. powstały na przeł. XII i XIII w., służący do zapisywania zwłaszcza muzyki wielogłosowej;

Słownik języka polskiego PWN

ligatura
1. «znak graficzny, w którym połączono dwie lub trzy litery»
2. «nić służąca do podwiązania naczynia krwionośnego podczas operacji»
3. «w dawnej notacji: znak graficzny oznaczający następstwo dwu lub więcej nut; w nowoczesnej notacji: łuk nad nutami, które się gra legato»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia