lecznicze

Encyklopedia PWN

rośliny użytkowe wykorzystywane przez ludzi lub zwierzęta; stosowane w odpowiedniej postaci i dawce, wywierają uchwytne, pozytywne, leczn. działanie fizjol. na ich organizmy;
zabiegi fizykoterapeutyczne stanowiące podstawę balneoterapii;
wyciągi lecznicze, ekstrakty lecznicze,
preparaty farmaceutyczne otrzymywane głównie z surowców roślinnych przez ich wytrawianie wodą, alkoholem i odpowiednie zagęszczenie.
lampy stosowane w światłolecznictwie;
naturalne roztwory wodne składników mineralnych i gazowych lub zawierające składniki o dużej aktywności farmakodynamicznej;
zabieg leczn. wykorzystujący chusty lub prześcieradła zmoczone wodą do zawijania pacjenta;
leki stosowane w niedokrwistości z powodu niedoboru żelaza, a przede wszystkim niedokrwistości spowodowanej niedoborem żelaza,
postać leku;
med. usuwanie z krwi chorego, przy użyciu automatycznych separatorów komórkowych, nieprawidłowych lub nadmiernych ilości składników komórkowych, białkowych, toksyn, cholesterolu itp. i zwracanie choremu pozostałych prawidłowych składników;
społeczność lecznicza, społeczność terapeutyczna,
forma organizacji środowiska społ. psychiatrycznej instytucji leczn., sprzyjająca intensyfikacji procesu leczenia i zapobieganiu niekorzystnym następstwom długotrwałego przebywania w niej chorego (tzw. chorobie szpitalnej);
zestaw ćwiczeń ruchowych, mających na celu usprawnienie upośledzonych grup mięśni lub stawów, wykonywanych przez chorego lub rekonwalescenta.
farm. mieszanina sproszkowanych substancji leczn. (i ewentualnie obojętnego sypkiego podłoża — przysypka, zasypka) lub zawieszonych w roztworach wodnych, glicerynowych bądź olejowych (puder płynny);
oczyszczona i skoncentrowana surowica odpornościowa, otrzymywana z krwi zwierzęcej lub ludzkiej;
med. jedna z metod rehabilitacji leczn.;
węgiel leczniczy, Carbo medicinalis,
węgiel aktywowany (otrzymywany z węgla drzewnego lub zwierzęcego) stosowany w lecznictwie;
dieta
[łac. < gr. díaita ‘sposób życia’],
oparty na zasadach dietetyki sposób żywienia się człowieka, charakteryzujący się ustalonym pod względem jakości, ilości i urozmaicenia doborem pokarmów, dostosowanym do potrzeb organizmu.
Hipokrates, Hippokrátēs, ur. ok. 460 p.n.e., wyspa Kos, zm. ok. 377 p.n.e., Larysa (ob. Larisa, Tesalia),
lekarz grecki, zwany ojcem medycyny; twórca zasad etyki lekarskiej i nauki o temperamentach.
Indianie
[hiszp. < gr. < sanskr.],
rdzenni mieszkańcy Ameryki (nazwę tę nadał im K. Kolumb, który użył jej w przekonaniu, że dotarł do Indii), przybyli w wielu falach migracyjnych z północno-wschodniej Azji pomostem lądowym istniejącym w miejscu dzisiejszej Cieśniny Beringa;
leki, środki farmaceutyczne, środki lecznicze, medicamenta, remedia, therapeutica, pharmaca,
związki chemiczne oraz środki roślinne lub zwierzęce stosowane w leczeniu, profilaktyce i diagnostyce chorób;

Słownik języka polskiego PWN

leczniczy «mający właściwości leczące»
• leczniczo
gimnastyka lecznicza «zestaw ćwiczeń ruchowych wykonywanych przez chorego lub rekonwalescenta w celu przywrócenia zdrowia»
lampa lecznicza «urządzenie wytwarzające promieniowanie elektromagnetyczne, które oddziałuje leczniczo na żywe organizmy»
węgiel lekarski, leczniczy «węgiel aktywny w postaci czarnych tabletek, stosowany w leczeniu zatruć i biegunek»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia