kuć

Encyklopedia PWN

proces obróbki plastycznej polegający na kształtowaniu przedmiotów metalowych przez zgniatanie między powierzchniami zbliżających się do siebie narzędzi;
osiedle miejskie na Ukrainie (obw. iwano-frankowski), na l. brzegu Czeremoszu (dopływ Prutu);
zootechn. zabieg polegający na przybiciu podkowy do kopyta konia;
kucie matrycowe, matrycowanie,
kucie, podczas którego swobodne odkształcanie się metalu ogranicza wykrój matrycy.
kucie, podczas którego metal. wyrób swobodnie odkształca się w kierunku prostopadłym do nacisku;
mat. bryła stanowiąca część kuli — ograniczoną powierzchnią kuli i powierzchnią boczną stożka o wierzchołku w środku tej kuli;
jezioro w Krainie Wielkich Jezior Mazurskich (woj. warm.-mazur.), na wys. 134 m;
paradoksalny rozkład kuli, paradoks (Hausdorffa–)Banacha–Tarskiego,
mat. twierdzenie, które 1924 udowodnili S. Banach i A. Tarski, uogólniając wcześniejszy przykład F. Hausdorffa;
dział obróbki plastycznej obejmującej wytwarzanie przedmiotów przez kucie, obecnie — głównie obróbki przemysłowej, częściej zwanej kuźnictwem, dawniej rzemiosło.
techn. narzędzie ręczne — młotek (np. m. ślusarski, kowalski, blacharski, szewski, kamieniarski) lub narzędzie przenośne z napędem pneumatycznym — młot pneumatyczny do przebijania otworów w murze lub betonie, albo maszyna do obróbki plast. metali przez uderzanie — młot maszynowy.
mat. zbiór punktów przestrzeni, których odległość od ustalonego punktu O (zwanego środkiem kuli) jest mniejsza lub równa stałej liczbie R (zwanej promieniem kuli);
zakład przem. (bądź oddział zakładu, np. huty) lub rzemieślniczy, w którym wykonuje się przedmioty metalowe metodą kucia;
obróbka plastyczna, przeróbka plastyczna,
rodzaj obróbki bezwiórowej, gł. metali i ich stopów (aluminium, miedzi, żelaza), tworzyw sztucznych (np. prasowanie tworzyw sztucznych), drewna (drewna obróbka), której celem są zmiany kształtu i wymiarów przedmiotów przez ich trwałe odkształcenie plast. (odkształcenie), przy jednoczesnej zmianie właściwości mech. materiału i uzyskaniu odpowiedniego rozkładu naprężeń wewn.;
kujność, kowalność,
zdolność (podatność) metali i ich stopów do odkształcania się podczas kucia;
geod. określone matematycznie sposoby przedstawiania na płaszczyźnie powierzchni Ziemi lub innego ciała niebieskiego.
oporowo-uderzeniowe narzędzie kuźnicze;
technol. półwyrób stalowy otrzymywany z kęsiska lub bezpośrednio z wlewka przez kucie, walcowanie lub wyciskanie;
dział obróbki plast. zajmujący się przem. wytwarzaniem przedmiotów kutych ze stali, metali nieżelaznych i ich stopów;
produkt (metalowy przedmiot) otrzymywany w wyniku procesów kucia, nie podlegający dalszej obróbce plast., stosowany w postaci nieobrobionej lub przeznaczony do dalszej, całkowitej lub częściowej, obróbki skrawaniem;

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

kuć
1. «obrabiać plastycznie wyrób z metalu przez ręczne albo mechaniczne zgniatanie go uderzeniem lub naciskiem»
2. «ozdabiać metalem»
3. «przybijać podkowy pod kopyta konia»
4. «rąbać, kruszyć, np. skałę, lub wykuwać coś, np. w kamieniu»
5. «stukać miarowo»
6. «uczyć się intensywnie, zwykle na pamięć»
odcinek kuli, odcinek kulisty «każda z dwu części kuli, na które dzieli kulę przecinająca ją płaszczyzna»
wycinek kuli, kulisty «bryła powstała przez obrót wycinka koła dookoła jednego z promieni ograniczających ten wycinek»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia