kosmologii

Encyklopedia PWN

kosmologia
[gr. kósmos ‘porządek’, ‘ład wszechświata’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
astr. dział astronomii, którego przedmiotem badań jest Wszechświat jako całość, jego budowa i ewolucja.
dyscyplina filoz. w dużym stopniu pokrywająca się zakresowo i treściowo z tym, co jest obecnie nazywane filozofią przyrody nieożywionej.
filozoficzna nauka o świecie materialnym nieożywionym (filozofia przyrody nieożywionej);
Eddington
[ẹdıŋtən]
Sir Arthur Stanley Wymowa, ur. 28 XII 1882, Kendal, zm. 22 XI 1944, Cambridge,
amerykański astronom i fizyk.
Einstein
[insztain]
Albert Wymowa, ur. 14 III 1879, Ulm, zm. 18 IV 1955, Princeton (stan New Jersey),
fizyk, twórca teorii względności, jeden z twórców teorii kwantów i fizyki statystycznej.
kwintesencja
[łac. quinta essentia ‘piąty żywioł’],
filoz. w kosmologii Arystotelesa i w nurcie arystotelesowskim kosmologii średniowiecznej najdoskonalszy pierwiastek struktury Wszechświata;
Kopernik Mikołaj, ur. 19 II 1473, Toruń, zm. 24 V 1543, Frombork,
polski astronom, matematyk, lekarz, prawnik i ekonomista; twórca teorii heliocentrycznej.
Kreskas, Crescas, Chasdaj, ur. ok. 1340, Barcelona, zm. 1410 lub 1412, Saragossa,
żyd. filozof z Hiszpanii, talmudysta;
układ wszystkich obiektów astronomicznych, materii rozproszonej i pól fizycznych wraz z czasoprzestrzenią, którą wypełniają.
adźiwikowie
[sanskr. ājīvika],
indyjska szkoła rel.-filoz., grupująca wędrownych nagich ascetów, związanych z dźinizmem i buddyzmem;
agama
[sanskr. āgama ‘to, co przyszło’]:
Święte teksty późnego hinduizmu; w dźinizmie zbiór świętych pism kanonicznych uznawany przede wszystkim przez śwetambarów.
Arystoteles, Aristotélēs, ur. 384 p.n.e., Stagira (Tracja), zm. 322 p.n.e., Chalkis na wyspie Eubei,
filozof grecki, najwszechstronniejszy myśliciel i uczony starożytności.
Bardesanes, Bardaisan, ur. 11 VII 154, zm. 222 lub 223,
syryjski gnostyk;
Bazylides, gr. Basilídēs, Basileídēs, żył w II w.,
założyciel szkoły gnostyckiej w Aleksandrii, Żyd;
Big Bang
[ang., ‘wielki wybuch’],
ekon. określenie zapożyczone z kosmologii, oznaczające zmiany ustawodawstwa giełdowego w Wielkiej Brytanii.
mat. metoda klasyfikacji rozmaitości zwartych, będących podstawowymi obiektami badań współcz. geometrii.
Carter
[kạ:rr]
Brandon, ur. 26 V 1942, Sydney (Australia),
bryt. fizyk teoretyk;
Charlier
[szarljẹ:]
Carl Wilhelm Ludwig, ur. 1 IV 1862, Βstersund, zm. 6 XI 1934, Lund,
astronom szwedz.;
hipotetyczny ośrodek wypełniający cały Wszechświat, o niezwykłych właściwościach, takich jak ujemne ciśnienie.

Słownik języka polskiego PWN

kosmologia
1. «nauka zajmująca się budową i ewolucją wszechświata jako całości»
2. «zespół wyobrażeń o pochodzeniu, strukturze, istocie i końcu wszechświata, właściwy danej religii lub systemowi filozoficznemu»

• kosmologiczny • kosmolog
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia