konwokacyjny

Encyklopedia PWN

sejm konwokacyjny, konwokacja,
w dawnej Polsce pierwszy sejm w czasie bezkrólewia;
sejm obradujący 7 V–23 VI 1764, skonfederowany przez stronnictwo Czartoryskich (Familię), wspierane przez wojska ros.;
elekcja
[łac. electio ‘wybór’, ‘selekcja’],
powoływanie dostojników świeckich, duchownych i monarchów w drodze obioru.
Humiecki Stefan, data ur. nieznana, zm. 1736,
generał artylerii koronnej;
akt uchwalony 23 I 1573 na sejmie konwokacyjnym w Warszawie, związany z programem egzekucyjnym;
częściowa reforma ustroju Polski przeprowadzona przez
w Polsce od XV w. najwyższy organ ustawodawczy, w okresie II RP — jedna z izb parlamentu, w PRL — formalnie najwyższy organ władzy państwowej, w III RP — łącznie z senatem władza ustawodawcza.
w dawnej Polsce sejm w czasie bezkrólewia; obradował jako drugi z kolei (po konwokacyjnym), na Woli koło Warszawy, w celu obrania króla.
Stanisław Leszczyński, ur. 20 X 1677, Lwów, zm. 23 II 1766, Lunéville,
król Polski, książę Lotaryngii i Baru.
Zamoyski Jan, ur. 20 III 1542, Skokówka, zm. 3 VI 1605, Zamość,
kanclerz i hetman wielki koronny.

Słownik języka polskiego PWN

konwokacja
1. «zwołanie posiedzenia czegoś, zwłaszcza sejmu w Polsce przedrozbiorowej»

• konwokacyjny • konwokować
sejm konwokacyjny «sejm zwoływany przez prymasa w okresie bezkrólewia w celu przygotowania elekcji»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia