kontynentalna

Encyklopedia PWN

kontynent na półkuli południowej rozciągający się w środkowej części Antarktyki koncentrycznie wokół bieguna geograficznego;
najmłodszy okres kenozoiku, będący ostatnim okresem geologicznym historii Ziemi, który rozpoczął się ok. 1,8 mln lat temu (wedługinnych poglądów ok. 2,5 mln lat temu) i trwa do dziś.
D’Urville’a, Morze,
[m. dürwila],
ang. D’Urville Sea,
morze Oceanu Indyjskiego, u Wybrzeży Adeli (Antarktyda), po obu stronach koła podbiegunowego południowego;
Dynarskie, Góry, serb. i chorw. Dinarsko gorje,
góry na Półwyspie Bałkańskim, ciągną się wzdłuż wschodnich wybrzeży Morza Adriatyckiego, w Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowinie, Serbii, Czarnogórze;
międzynarodowa spółka energetyczna;
emigracja
[łac. emigratio ‘wyprowadzenie się’],
wychodźstwo,
ruch wędrówkowy (odpływ) ludności poza granice określonego terytorium;
stała lub czasowa zmiana miejsca pobytu podyktowana względami ekonomicznymi (emigracja);
geofizyka
[gr. gḗ ‘ziemia’, physikḗ ‘przyrodoznawstwo’ < phýsis ‘natura’, ‘przyroda’],
nauka o Ziemi jako ciele fizycznym;
W religii greckiej dom bóstwa z jego substytutem — posągiem kultowym był poprzedzony ołtarzem pod gołym niebem;
Karpaty, rum. Carpaţii, niem. Karpaten, węg. Kárpátok,
jeden z największych łańcuchów górskich w Europie, położony w jej środkowej części, w Austrii, Czechach, Słowacji, Węgrzech, Polsce, Ukrainie i Rumunii;
jednostki stosowane w klasyfikacji klimatu;
łukowato wygięte pasmo wysp rozwijające się w strefie subdukcji litosfery oceanicznej;
geol. utwory powstałe na powierzchni Ziemi w wyniku nagromadzenia (sedymentacja) różnorodnych substancji przez czynniki geologiczne — wodę, lodowce, wiatr, organizmy;
paleozoik
[gr. palaiós ‘stary’, ‘dawny’, zóon ‘zwierzę’],
era paleozoiczna,
era (jednostka geochronologiczna) w geologicznej historii Ziemi, najstarsza w eonie fanerozoicznym (fanerozoik), trwająca od ok. 540 mln do ok. 250 mln lat temu; także eratem (jednostka chronostratygraficzna) obejmujący skały powstałe w tej erze.
Pangea
[gr.],
geol. dawny kontynent, w którego skład wchodziły wszystkie współczesne bloki kontynentalne, powstały pod koniec paleozoiku wskutek zderzenia się ze sobą Gondwany, Euroameryki oraz kontynentów syberyjskiego i kazachskiego.
geol. rozległy fragment litosfery, przemieszczający się poziomo względem sąsiednich fragmentów z prędkością wynoszącą zazwyczaj od kilku do kilkunastu cm rocznie;
naturalna, ciekła mieszanina węglowodorów parafinowych (alkany), naftenowych (cykloalkany) i aromatycznych (związki aromatyczne).

Słownik języka polskiego PWN

litosfera kontynentalna «sfera kuli ziemskiej, na którą składa się skorupa kontynentalna i górna część płaszcza Ziemi»
kontynent
1. «wielki obszar lądu otoczony morzem i oceanem»
2. «ziemia w przeciwieństwie do morza»
3. «masyw lądowy Europy (bez Anglii)»

• kontynentalny
blok kontynentalny «część skorupy ziemskiej położona powyżej den oceanicznych»
klimat kontynentalny «klimat, który cechuje niewielka ilość opadów, gorące lato i mroźna zima»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia